شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٩٨

[ نامه نوشتن اسكندر نزد بزرگان ايران ]

بداد و دهش دل توانگر كنيد * بر آزادگى بر سر افسر كنيد

كه فرجام هم روزمان بگذرد * زمانه پى ما همى بشمرد

سوى موبدان نامه‌يى همچنين * پر افروزش و پوزش و آفرين

سر نامه از پادشاه كيان * سوى كاردانان ايرانيان

چو عنبر سر خامهء چين بشست * سر نامه بود آفرين از نخست

بران دادگر كو جهان آفريد * پس از آشكارا نهان آفريد

دو گيتى پديد آمد از كاف و نون * چرا نى بفرمان او در نه چون

سپهرى برين سان كه بينى روان * توانا و دانا جز او را مخوان

بباشد بفرمان او هرچ خواست * همه بندگانيم و او پادشاست

ازو باد بر نامداران درود * بر اندازهء هر يكى بر فزود

جز از نيك نامى و فرهنگ و داد * ز كردار گيتى مگيريد ياد

بپيروزى اندر غم آمد مرا * بسور اندرون ماتم آمد مرا

بدارندهء آفتاب بلند * كه بر جان دارا نجستم گزند

مر آن شاه را دشمن از خانه بود * يكى بنده بودش نه بيگانه بود

كنون يافت بادافره ايزدى * چو بد ساخت آمد برويش بدى

شما داد جوييد و پيمان كنيد * زبان را بپيمان گروگان كنيد

چو خواهيد كز چرخ يابيد بخت * ز من بدره و برده و تاج و تخت

پر از درد دار است روشن دلم * بكوشم كز اندرز او نگسلم

هرانكس كه آيد بدين بارگاه * درم يابد و ارج و تخت و كلاه

چو خواهد كه باشد بايوان خويش * نگردد گريزان ز پيمان خويش

بيابند چيزى كه خواهد ز گنج * ازان پس نبيند كسى درد و رنج

درم را بنام سكندر زنيد * بكوشيد و پيمان ما مشكنيد

نشستنگه شهرياران خويش * بسازيد زين پس بآيين پيش

مداريد بازار بىپاسبان * كه راند همى نام من بر زبان

مداريد بىمرزبان مرز خويش * پديد آوريد اندرين ارز خويش

بدان تا نباشد ز دزدان گزند * بمانيد شادان دل و سودمند

ز هر شهر زيبا پرستنده‌يى * پر از شرم بيدار دل بنده‌يى

كه شايد بمشكوى زرّين ما * بداند پرستيدن آيين ما

چنان كو برفتن نباشد دژم * نشايد كه بر برده باشد ستم

فرستيد سوى شبستان ما * بنزديك خسرو پرستان ما

غريبان كه بر شهرها بگذرند * چماننده پاى و لبان ناچرند

دل از عيب صافى و صوفى بنام * بدرويشى اندر دلى شادكام

ز خواهندگان نامشان سر كنيد * شمار اندر آغاز دفتر كنيد

هر آن كس كه هست از شما مستمند * كجا يافت از كار دارى گزند

دل و پشت بيدادگر بشكنيد * همه بيخ و شاخش ز بن بر كنيد

نهادن بد و كار كردن بدوى * بيابم همان چون كنم جست و جوى

كنم زنده بر دار بد نام را * كه گم كرد ز آغاز فرجام را