شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٩٧

[ نامه نوشتن اسكندر نزد بزرگان ايران ]

سكندر چنين داد پاسخ بدوى * كه اى نيكدل خسرو راست‌گوى

پذيرفتم اين پند و اندرز تو * فزون زين نباشم برين مرز تو

همه نيكويها بجاى آورم * خرد را بدين رهنماى آورم

جهاندار دست سكندر گرفت * بزارى خروشيدن اندر گرفت

كف دست او بر دهان بر نهاد * به دو گفت يزدان پناه تو باد

سپردم ترا جاى و رفتم به خاك * سپردم روان را بيزدان پاك

بگفت اين و جانش بر آمد ز تن * برو زار بگريستند انجمن

سكندر همه جامه‌ها كرد چاك * بتاج كيان بر پراگند خاك

يكى دخمه كردش بر آيين او * بدان سان كه بد فرّه و دين او

بشستش ازان خون بروشن گلاب * چو آمدش هنگام جاويد خواب

بياراستندش بديباى روم * همه پيكرش گوهر و زرّ بوم

تنش زير كافور شد ناپديد * ازان پس كسى روى دارا نديد

بدخمه درون تخت زرّين نهاد * يكى بر سرش تاج مشكين نهاد

نهادش بتابوت زر اندرون * بر و بر ز مژگان بباريد خون

چو تابوتش از جاى برداشتند * همه دست بر دست بگذاشتند

سكندر پياده بپيش اندرون * بزرگان همه ديدگان پر ز خون

چنين تا ستودان دارا برفت * همى پوست گفتى بر و بر بكفت

چو بر تخت بنهاد تابوت شاه * بر آيين شاهان برآورد راه

چو پردخت از دخمهء ارجمند * ز بيرون بزد دارهاى بلند

يكى دار بر نام جانوشيار * دگر همچنان از در ماهيار

دو بد خواه را زنده بر دار كرد * سر شاه كش مرد بيدار كرد

ز لشكر برفتند مردان جنگ * گرفته يكى سنگ هر يك بچنگ

بكردند بر دارشان سنگسار * مبادا كسى كو كشد شهريار

چو ديدند ايرانيان كو چه كرد * بزارى بران شاه آزاد مرد

گرفتند يك سر برو آفرين * بدان سرور شهريار زمين

[ نامه نوشتن اسكندر نزد بزرگان ايران ]

[ نامه نوشتن اسكندر نزد بزرگان ايران ]

ز كرمان كس آمد سوى اصفهان * بجايى كه بودند ز ايران مهان

بنزديك پوشيده رويان شاه * بيامد يكى مرد با دستگاه

بديشان درود سكندر ببرد * همه كار دارا بر ايشان شمرد

چنين گفت كز مرگ شاهان داد * نباشد دل دشمن و دوست شاد

بدانيد كامروز دارا منم * گر او شد نهان آشكارا منم

فزونست ازان نيكويها كه بود * بتيمار رخ را نشايد شخود

همه مرگ راييم شاه و سپاه * اگر دير مانيم اگر چند گاه

بنه سوى شهر صطخر آوريد * بپيوند ما نيز فخر آوريد

همانست ايران كه بود از نخست * بباشيد شادان دل و تن درست

نوشتند نامه بهر كشورى * بهر نامدارى و هر مهترى

ز اسكندر فيلقوس بزرگ * جهانگير و با كينه جويان سترگ