شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٩٤

[ كشته شدن دارا به دست دستوران خود ]

كنون گر بسازى و پيمان كنى * دل از جنگ ايران پشيمان كنى

همه گنج گشتاسپ و اسفنديار * همان ياره و تاج گوهر نگار

فرستم بگنج تو از گنج خويش * همان نيز ورزيدهء رنج خويش

همان مر ترا يار باشم بجنگ * بروز و شبانت نسازم درنگ

كسى را كه دارى ز پيوند من * ز پوشيده رويان و فرزند من

بر من فرستى نباشد شگفت * جهانجوى را كين نبايد گرفت

ز پوشيده رويان بجز سرزنش * نباشد ز شاهان برتر منش

چو نامه بخواند خداوند هوش * بيارايد اين راى پاسخ نيوش

هيونى ز كرمان بيامد دوان * بنزديك اسكندر بد گمان

سكندر چو آن نامه بر خواند گفت * كه با جان دارا خرد باد جفت

كسى كو گرايد بپيوند اوى * به پوشيده رويان و فرزند اوى

نبيند مگر تختهء گور تخت * گر آويخته سر ز شاخ درخت

همه باصفهانند بىدرد و رنج * از يشان مبادا كه خواهيم گنج

تو گر سوى ايران خرامى رواست * همه پادشاهى سراسر تراست

ز فرمان تو يك زمان نگذاريم * نفس نيز بىراى تو نشمريم

بكردار كشتى بيامد هيون * دل و ديدهء تا جور پر ز خون

[ كشته شدن دارا به دست دستوران خود ]

[ كشته شدن دارا به دست دستوران خود ]

چو آن پاسخ نامه دارا بخواند * ز كار جهان در شگفتى بماند

سر انجام گفت اين ز كشتن بتر * كه من پيش رومى ببندم كمر

ستودان مرا بهتر آيد ز ننگ * يكى داستان زد برين مرد سنگ

كه گر آب دريا بخواهد رسيد * در و قطره باران نيايد پديد

همى بودمى يار هر كس بجنگ * چو شد مر مرا زين نشان كار تنگ

نبينم همى در جهان يار كس * بجز ايزدم نيست فرياد رس

چو ياور نبودش ز نزديك و دور * يكى نامه بنوشت نزديك فور

پر از لابه و زير دستى و درد * نخست آفرين بر جهاندار كرد

دگر گفت كاى مهتر هندوان * خردمند و دانا و روشن روان

همانا كه نزد تو آمد خبر * كه ما را چه آمد ز اختر بسر

سكندر بياورد لشكر ز روم * نه بر ماند ما را نه آباد بوم

نه پيوند و فرزند و تخت و كلاه * نه ديهيم شاهى نه گنج و سپاه

ار ايدونك باشى مرا يارمند * كه از خويشتن باز دارم گزند

فرستمت چندان گهرها ز گنج * كزان پس نبينى تو از گنج رنج

همان در جهان نيز نامى شوى * بنزد بزرگان گرامى شوى

هيونى بر افگند بر سان باد * بيامد بر فور فوران نژاد

چو اسكندر آگاه شد زين سخن * كه داراى دارا چه افگند بن

بفرمود تا بر كشيدند ناى * غو كوس برخاست و هندى دراى

بيامد ز اصطخر چندان سپاه * كه خورشيد بر چرخ گم كرد راه

برآمد خروش سپاه از دو روى * بىآرام شد مردم جنگجوى