شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٩٣

[ نامهء دارا به اسكندر در كار آشتى جستن ]

كه پيروزگر دادمان فرّهى * بزرگى و ديهيم شاهنشهى

كسى كو ز فرمان ما بگذرد * همى گردن اژدها بشكرد

ز چيزى كه ديد اندران رزمگاه * ببخشيد يك سر همه بر سپاه

چو دارا ز ايران بكرمان رسيد * دو بهر از بزرگان لشكر نديد

خروشى بد اندر ميان سپاه * يكى را نديدند بر سر كلاه

بزرگان فرزانه را گرد كرد * كسى را كه با او بد اندر نبرد

همه مهتران زار و گريان شدند * ز بخت بد خويش بريان شدند

چنين گفت دارا كه هم بىگمان * ز ما بود بر ما بد آسمان

شكن زين نشان در جهان كس نديد * نه از كاردانان پيشين شنيد

زن و كودك شهرياران اسير * و گر كشته خسته بژوپين و تير

چه بينيد و اين را چه درمان كنيد * كه بد خواه را زين پشيمان كنيد

نه كشور نه لشكر نه تخت و كلاه * نه شاهى نه فرزند و گنج و سپاه

ار ايدونك بخشايش كردگار * نباشد تبه شد بما روزگار

كسى كز گرانمايگان زيستند * بپيش شهنشاه بگريستند

بآواز گفتند كاى شهريار * همه خسته‌ايم از بد روزگار

سپه را ز كوشش سخن در گذشت * ز تارك دم آب برتر گذشت

پدر بىپسر شد پسر بىپدر * چنين آمد از چرخ گردان بسر

كرا مادر و خواهر و دختر است * همه پاك بر دست اسكندر است

همان پاك پوشيده رويان تو * كه بودند لرزنده بر جان تو

چو گنج نياكان برتر منش * كه آمد بدست تو بىسرزنش

كنون مانده اندر كف روميان * نژاد بزرگان و گنج كيان

ترا چاره با او مداراست بس * كه تاج بزرگى نماند بكس

كسى گويد آتش زبانش نسوخت * بچاره بد از تن ببايد سپوخت

تو او را بتن زير دستى نماى * يكى در سخن نيز چربى فزاى

ببينيم فرجام تا چون بود * كه گردش ز انديشه بيرون بود

يكى نامه بنويس نزديك او * پر انديشه كن جان تاريك او

هم اين چرخ گردان برو بگذرد * چنين داند آن كس كه دارد خرد

از ايشان چو بشنيد فرمان گزيد * چنان كز دل شهرياران سزيد

[ نامهء دارا به اسكندر در كار آشتى جستن ]

[ نامهء دارا به اسكندر در كار آشتى جستن ]

دبير جهان ديده را پيش خواند * بياورد نزديك گاهش نشاند

يكى نامه بنوشت با داغ و درد * دو ديده پر از خون و رخ لاژورد

ز داراى داراب بن اردشير * سوى قيصر اسكندر شهر گير

نخست آفرين كرد بر كردگار * كه زو ديد نيك و بد روزگار

دگر گفت كز گردش آسمان * خردمند بر نگذرد بىگمان

كزو شادمانيم و زو ناشكيب * گهى در فراز و گهى در نشيب

نه مردى بد اين رزم ما با سپاه * مگر بخشش و گردش هور و ماه

كنون بودنى بود و ما دل به درد * چه داريم ازين گنبد لاژورد