شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٩٢

[ سديگر رزم اسكندر با دارا و گريختن دارا به كرمان ]

ببينيد تا راى پيكار چيست * همى گفت با درد و چندى گريست

چنين گفت كامروز مردن بنام * به از زنده دشمن به دو شادكام

نياكان و شاهان ما تا بدند * بهر سال باژى همى بستدند

بهر كار ما را زبون بود روم * كنون بخت آزادگان گشت شوم

همه پادشاهى سكندر گرفت * جهاندار شد تخت و افسر گرفت

چنين هم نماند بيايد كنون * همه پارس گردد چو درياى خون

زن و كودك و مرد گردند اسير * نماند برين بوم برنا و پير

مرا گر شويد اندرين يارمند * بگردانم اين رنج و درد و گزند

شكار بزرگان بدند اين گروه * همه گشته از شهر ايران ستوه

كنون ما شكاريم و ايشان پلنگ * بهر كارزارى گريزان ز جنگ

اگر پشت يك سر به پشت آوريد * برو بوم ايشان بمشت آوريد

كسى كاندرين جنگ سستى كند * بكوشد كه تا جان پرستى كند

مداريد ازين پس بگيتى اميد * كه شد روم ضحّاك و ما جمّشيد

همى گفت گريان و دل پر ز درد * دو رخساره زرد و دو لب لاژورد

بزرگان داننده برخاستند * همه پاسخش را بياراستند

خروشى بر آمد ز ايران بزار * كه گيتى نخواهيم بىشهريار

همه روى يك سر بجنگ آوريم * جهان بر بدانديش تنگ آوريم

ببنديم دامن يك اندر دگر * اگر خاك يابيم اگر بوم و بر

سليح و درم داد لشكرش را * همان نامداران كشورش را

[ سديگر رزم اسكندر با دارا و گريختن دارا به كرمان ]

[ سديگر رزم اسكندر با دارا و گريختن دارا به كرمان ]

سكندر چو از كارش آگاه شد * كه دارا بتخت افسر ماه شد

سپه برگرفت از عراق و براند * برومى همى نام يزدان بخواند

سپه را ميان و كرانه نبود * همان بخت دارا جوانه نبود

پذيره شدن را بياراست شاه * بياورد ز اصطخر چندان سپاه

كه گفتى ستاره نتابد همى * فلك راه رفتن نيابد همى

سپاه دو كشور كشيدند صف * همه نيزه و گرز و خنجر به كف

بر آمد چنان از دو لشكر خروش * كه چرخ فلك را بدرّيد گوش

چو دريا شد از خون گردان زمين * تن بىسران بد همه دشت كين

پدر را نبد بر پسر جاى مهر * بريشان نبخشيد گردان سپهر

سيم ره بدارا در آمد شكست * سكندر ميان تاختن را ببست

جهاندار لشكر بكرمان كشيد * همى از بد دشمنان جان كشيد

سكندر بيامد زى اصطخر پارس * كه ديهيم شاهان بد و فخر پارس

خروشى بلند آمد از بارگاه * كه اى مهتران نماينده راه

هرانكس كه زنهار خواهد همى * ز كرده بيزدان پناهد همى

همه يك سره در پناه منيد * بدانيد اگر نيك خواه منيد

همه خستگان را ببخشيم چيز * همان خون دشمن نريزيم نيز

ز چيز كسان دست كوته كنيم * خرد را سوى روشنى ره كنيم