شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٩٠

[ رزم دارا با اسكندر و شكست يافتن او ]

چو گفت فرستاده بشنيد شاه * فزون كرد سوى سكندر نگاه

سكندر بدانست كاندر نهان * چه گفتند با شهريار جهان

همى بود تا تيره‌تر گشت روز * سوى باختر گشت گيتى فروز

بيامد بدهليز پرده سراى * دلاور باسپ اندر آورد پاى

چنين گفت پس با سواران خويش * بلند اختر و نامداران خويش

كه ما را كنون جان باسپ اندرست * چو سستى كند باد ماند بدست

همه باد پايان بر انگيختند * ز پيش جهاندار بگريختند

چو دارا سر و افسر او نديد * بتاريكى از چشم شد ناپديد

نگهبان فرستاد هم در زمان * به نزديكى خيمهء بدگمان

چو رفتند بيدار دل رفته بود * نه بخت چنان پادشا خفته بود

پس او فرستاد دارا سوار * دليران و پرخاش جويان هزار

چو باد از پس او همى تاختند * شب تيره بُد راه نشناختند

طلايه بديدند گشتند باز * نبد سود جز رنج و راه دراز

چو اسكندر آمد بپرده سراى * برفتند گردان رومى ز جاى

بديدند شب شاه را شاد كام * بپيش اندرون پر گهر چار جام

بگردان چنين گفت كاباد بيد * بدين فرّخى فال ما شاد بيد

كه اين جام پيروزى جان ماست * سر اختران زير فرمان ماست

هم از لشكرش بر گرفتم شمار * فراوان كم است از شنيده سوار

همه جنگ را تيغها بر كشيد * وزين دشت هامون سر اندر كشيد

چو در جنگ تن را برنج آوريد * از آن رنج شاهى و گنج آوريد

جهان آفريننده يار منست * سر اختر اندر كنار منست

بزرگان برو خواندند آفرين * كه آباد بادا بقيصر زمين

فداى تو بادا تن و جان ما * برينست جاويد پيمان ما

ز شاهان كه يا رد بدن يار تو * به مردى و بالا و ديدار تو

چو خورشيد برزد سر از كوه و راغ * زمين شد بكردار زرّين چراغ

جهاندار دارا سپه بر گرفت * جهان چادر قير بر سر گرفت

بياورد لشكر ز رود فرات * بهامون سپه بيش بود از نبات

سكندر چو بشنيد كامد سپاه * بزد كوس و آورد لشكر به راه

دو لشكر كه آن را كرانه نبود * چو اسكندر اندر زمانه نبود

ز ساز و ز گردان هر دو گروه * زمين همچو دريا بد و گرد كوه

ز خفتان و ز خنجر هندوان * ز بالا و اسپ و ز برگستوان

دو رويه سپه بر كشيدند صف * ز خنجر همى يافت خورشيد تف

بپيش سپاه آوريدند پيل * جهان شد بكردار درياى نيل

سواران جنگ از پس و پيل پيش * همه برگرفته دل از جان خويش

تو گفتى هوا خون خروشد همى * زمين از خروشش بجوشد همى

ز بس نالهء بوق و هندى دراى * همى كوه را دل بر آمد ز جاى