شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٩

[ آگاه شدن منوچهر از كار زال و رودابه ]

گزند تو پيدا گزند منست * دل دردمند تو بند منست

چنين است و اين بر دلم شد درست * همين بدگمانى مرا از نخست

اگر باشد اين نسيت كارى شگفت * كه چندين بد انديشه بايد گرفت

فريدون بسر و يمن گشت شاه * جهانجوى دستان همين ديد راه

هر آنگه كه بيگانه شد خويش تو * شود تيره راى بد انديش تو

بسيندخت فرمود پس نامدار * كه رودابه را خيز پيش من آر

بترسيد سيندخت از ان تيز مرد * كه او را ز درد اندر آرد بگرد

به دو گفت پيمانت خواهم نخست * بچاره دلش را ز كينه بشست

زبان داد سيندخت را نامجوى * كه رودابه را بد نيارد به روى

به دو گفت بنگر كه شاه زمين * دل از ما كند زين سخن پر ز كين

[ نه ماند بر و بوم و نه مام و باب * شود پست رودابه با رود آب ]

چو بشنيد سيندخت سر پيش اوى * فرو برد و بر خاك بنهاد روى

بر دختر آمد پر از خنده لب * گشاده رخ روزگون زير شب

همى مژده دادش كه جنگى پلنگ * ز گور ژيان كرد كوتاه چنگ

كنون زود پيرايه بگشاى و رو * بپيش پدر شو بزارى بنو

به دو گفت رودابه پيرايه چيست * بجاى سر مايه بىمايه چيست

روان مرا پور سامست جفت * چرا آشكارا ببايد نهفت

به پيش پدر شد چو خورشيد شرق * بياقوت و زر اندرون گشته غرق

[ بهشتى بد آراسته پر نگار * چو خورشيد تابان بخرّم بهار ]

پدر چون و را ديد خيره بماند * جهان آفرين را نهانى بخواند

به دو گفت اى شسته مغز از خرد * ز پر گوهران اين كى اندر خورد

كه با اهرمن جفت گردد پرى * كه مه تاج بادت مه انگشترى

[ چو بشنيد رودابه آن گفت و گوى * دژم گشت و چون زعفران كرد روى ]

[ سيه مژّه بر نرگسان دژم * فرو خوابنيد و نزد هيچ دم ]

پدر دل پر از خشم و سر پر ز جنگ * همى رفت غرّان بسان پلنگ

سوى خانه شد دختر دل شده * رخان معصفر بزر آژده

بيزدان گرفتند هر دو پناه * هم اين دل شده ماه و هم پيشگاه

[ آگاه شدن منوچهر از كار زال و رودابه ]

[ آگاه شدن منوچهر از كار زال و رودابه ]

پس آگاهى آمد بشاه بزرگ * ز مهراب و دستان سام سترگ

ز پيوند مهراب و ز مهر زال * و زان ناهمالان گشته همال

سخن رفت هر گونه با موبدان * بپيش سرافراز شاه ردان

چنين گفت با بخردان شهريار * كه بر ما شود زين دژم روزگار

چو ايران ز چنگال شير و پلنگ * برون آوريدم براى و بجنگ

فريدون ز ضحاك گيتى بشست * بترسم كه آيد از ان تخم رُست

نبايد كه بر خيره از عشق زال * همال سر افگنده گردد همال

[ چو از دخت مهراب و از پور سام * بر آيد يكى تيغ تيز از نيام ]

اگر تاب گيرد سوى مادرش * ز گفت پراگنده گردد سرش