شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٨٩

[ آمدن اسكندر به فرستادگى خويش نزد دارا ]

همه راستى خواهم و نيكويى * بويژه كه سالار ايران تويى

اگر خاك دارى تو از من دريغ * نشايد سپردن هوا را چو ميغ

چنين با سپاه آمدى پيش من * نه آگاهى از راى كم بيش من

چو رزم آورى با تو رزم آورم * ازين بوم بىرزم بر نگذرم

گزين كن يكى روزگار نبرد * برين باش و زين آرزو بر مگرد

كه من سر نپيچم ز جنگ سران * وگر چند باشد سپاهى گران

چو دارا بديد آن دل و راى او * سخن گفتن و فرّ و بالاى او

تو گفتى كه داراست بر تخت عاج * ابا ياره و طوق و با فرّ و تاج

به دو گفت نام و نژاد تو چيست * كه بر فرّ و شاخت نشان كيست

از اندازهء كهتران برترى * من ايدون گمانم كه اسكندرى

بدين فرّ و بالا و گفتار و چهر * مگر تخت را پروريدت سپهر

چنين داد پاسخ كه اين كس نكرد * نه در آشتى و نه اندر نبرد

نه گويندگان بر درش كمترند * كه بر تارك بخردان افسرند

كجا خود پيام آرد از خويشتن * چنان شهريارى سر انجمن

سكندر بدان مايه دارد خرد * كه از راى پيشينگان بگذرد

پيامم سپهبد بدين گونه داد * بگفتم بشاه آنچ او كرد ياد

بياراستندش يكى جايگاه * چنانچون بود در خور پايگاه

سپهدار ايران چو بنهاد خوان * بسالار فرمود كه را بخوان

چو نان خورده شد مجلس آراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

سكندر چو خوردى مى خوشگوار * نهادى سبك جام را بر كنار

چنين تا مى و جام چندى بگشت * نهادن ز اندازه اندر گذشت

دهنده بيامد بدارا بگفت * كه رومى شد امروز با جام جفت

بفرمود تا زو بپرسند شاه * كه جام نبيد از چه دارى نگاه

به دو گفت ساقى كه اى شيرفش * چه دارى همى جام زرّين بكش

سكندر چنين داد پاسخ كه جام * فرستاده را باشد اى نيك نام

گر آيين ايران جز اينست راه * ببر جام زرّين سوى گنج شاه

بخنديد از آيين او شهريار * يكى جام پر گوهر شاهوار

بفرمود تا بر كفش بر نهند * يكى سرخ ياقوت بر سر نهند

هم اندر زمان باژ خواهان روم * كجا رفته بودند زان مرز و بوم

ز خانه بدان بزمگاه آمدند * خرامان بنزديك شاه آمدند

فرستاده روى سكندر بديد * بر شاه رفت آفرين گستريد

به دو گفت كاين مهتر اسكندرست * كه بر تخت با گرز و با افسرست

بدانگه كه ما را بفرمود شاه * برفتيم نزديك او باژ خواه

برآشفت و ما را بدان خوار كرد * بگفتار با شاه پيكار كرد

چو از پادشاهيش بگريختم * شب تيره اسپان برانگيختم

نديديم مانندهء او بروم * دلير آمدست اندرين مرز و بوم

همى برگرايد سپاه ترا * همان گنج و تخت و كلاه ترا