شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٨٥

[ باز فرستادن داراب ناهيد را و زادن سكندر از او ]

ببخشيد بر مرزبانان روم * هرانكس كه بودند زآباد بوم

از آن پس همه فيلسوفان شهر * هرانكس كه بودش از آن شهر بهر

بفرمود تا راه را ساختند * ز هر كار دل را بپرداختند

برفتند با دختر شهريار * گرانمايگان هر يكى با نثار

يكى مهر زرّين بياراستند * پرستندهء تا جور خواستند

ده استر همه بار ديباى روم * بسى پيكر از گوهر و زرّ بوم

شتروار سيصد ز گستردنى * ز چيزى كه بد راه را بردنى

دلاراى رومى بمهد اندرون * سكوبا و راهب ورا رهنمون

كنيزك پس پشت ناهيد شست * از آن هر يكى جامى از زر بدست

بجام اندرون گوهر شاهوار * بت‌آراى با افسر و گوشوار

سقف خوب رخ را بدارا سپرد * گهرها بگنجور او بر شمرد

از آن پس بران رزمگه بس نماند * سپه را سوى شهر ايران براند

سوى پارس آمد دلارام و شاد * كلاه بزرگى بسر بر نهاد

[ باز فرستادن داراب ناهيد را و زادن سكندر از او ]

[ باز فرستادن داراب ناهيد را و زادن سكندر از او ]

شبى خفته بد ماه با شهريار * پر از گوهر و بوى و رنگ و نگار

همانا كه برزد يكى تيز دم * شهنشاه زان تيز دم شد دژم

بپيچيد در جامه و سر بتافت * كه از نكهتش بوى ناخوش بيافت

از آن بوى شد شاه ايران دژم * پر انديشه جان ابروان پر زخم

پزشكان داننده را خواندند * بنزديك ناهيد بنشاندند

يكى مرد بينا دل و نيك راى * پژوهيد تا دارو آمد بجاى

گياهى كه سوزندهء كام بود * بروم اندر اسكندرش نام بود

بماليد بر كام او بر پزشك * بباريد چندى ز مژگان سرشك

بشد ناخوشى بوى و كامش بسوخت * بكردار ديبا رخش بر فروخت

اگر چند مشكى شد آن خوب چهر * دژم شد دلاراى را جاى مهر

دل پادشا سرد گشت از عروس * فرستاد بازش بر فيلقوس

غمى دختر و كودك اندر نهان * نگفت آن سخن با كسى در جهان

چو نه ماه بگذشت بر خوب چهر * يكى كودك آمد چو تابنده مهر

ز بالا و اروند و بويا برش * سكندر همى خواندى مادرش

بفرّخ همى داشت آن نام را * كزو يافت از ناخوشى كام را

همى گفت قيصر به هر مهترى * كه پيدا شد از تخم من قيصرى

نياورد كس نام دارا ببر * سكندر پسر بود و قيصر پدر

همى ننگش آمد كه گفتى بكس * كه دارا ز فرزند من كرد بس

بر آخُر يكى ماديان بد بلند * كه كار زارى و زيبا سمند

همان شب يكى كرّه‌يى زاد خنگ * برش چون بر شير و كوتاه لنگ

ز زاينده قيصر بر افراخت يال * كه آن زادنش فرّخ آمد بفال

بشبگير فرزند را خواستى * همان ماديان را بياراستى

بسودى همان كرّه را چشم و يال * كه همتاى اسكندر او بد بسال