شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٨٤

[ رزم كردن داراب با فيلپوس و به زنى گرفتن دخترش را ]

نوشتند نامه كه پور هماى * سپاهى بياورد بىمر ز جاى

چو بشنيد سالار روم اين سخن * به ياد آمدش روزگار كهن

ز عمّوريه لشكرى گرد كرد * همه نامداران روز نبرد

چو دارا بيامد بزرگان روم * بپرداختند آن همه مرز و بوم

ز عمّوريه فيلقوس و سران * برفتند گردان و جنگاوران

دو رزم گران كرده شد در سه روز * چهارم چو بفروخت گيتى فروز

گريزان بشد فيلقوس و سپاه * يكى را نبد ترگ و رومى كلاه

زن و كودكان نيز كردند اسير * بكشتند چندى بشمشير و تير

چو از پيش دارا به شهر آمدند * ازان رفته لشكر دو بهر آمدند

دگر پيشتر كشته و خسته بود * پس پشتشان نيزه پيوسته بود

بعمّوريه در حصارى شدند * از يشان بسى زينهارى شدند

فرستاده‌يى آمد از فيلقوس * خردمند و بيدار و با نعم و بوس

ابا برده و بدره و با نثار * دو صندوق پر گوهر شاهوار

چنين بود پيغام كز يك خداى * بخواهم كه او باشدم رهنماى

كه فرجام اين رزم بزم آوريم * مبادا كه دل سوى رزم آوريم

همه راستى بايد و مردمى * ز كژّى و آزار خيزد كمى

چو عمّوريه كان نشست منست * تو آيى و سازى كه گيرى بدست

دل من به جوش آيد از نام و ننگ * بهنگام بزم اندر آيم بجنگ

تو آن كن كه از شهرياران سزاست * پدر شاه بود و پسر پادشاست

چو بشنيد آزادگان را بخواند * همه داستان پيش ايشان براند

چه بينيد گفت اندرين گفت و گوى * بجويد همى فيلقوس آب روى

همه مهتران خواندند آفرين * كه اى شاه بينا دل و پاك دين

شهنشاه بر مهتران مهتر است * ز كار آن گزيند كجا در خور است

يكى دخترى دارد اين نامدار * به بالاى سرو و برخ چون بهار

بت‌آراى چون او نبيند بچين * ميان بتان چون درخشان نگين

اگر شاه بيند پسند آيدش * بپاليز سرو بلند آيدش

فرستادهء روم را خواند شاه * بگفت آنچ بشنيد از نيكخواه

به دو گفت رو پيش قيصر بگوى * اگر جست خواهى همى آب روى

پس پردهء تو يكى دختر است * كه بر تارك بانوان افسر است

نگارى كه ناهيد خوانى ورا * بر اورنگ زرّين نشانى ورا

به من بخش و بفرست با باژ روم * چو خواهى كه بىرنج ماندت بوم

فرستاده بشنيد و آمد چو باد * بقيصر بر آن گفتها كرد ياد

بدان شاد شد فيلقوس و سپاه * كه داماد باشد مر او را چو شاه

سخن گفت هر گونه از باژ و ساو * ز چيزى كه دارد پى روم تاو

بران بر نهادند سالى كه شاه * ستاند ز قيصر كه دارد سپاه

ز زر خايهء ريخته صد هزار * ابا هر يكى گوهر شاهوار

چهل كرده مثقال هر خايه‌يى * همان نيز گوهر گرانمايه‌يى