شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٨٢

[ ساختن داراب شهر دارابگرد را ]

برو آفرين كرد فرّخ هماى * كه تا جاى باشد تو بادى بجاى

بفرمود تا موبد موبدان * بخواند ز هر كشورى بخردان

هم از لشكر آن كس كه بد نامدار * سر افراز شيران خنجرگزار

بفرمود تا خواندند آفرين * بشاهى بران نامدار زمين

چو بر تاج شاه آفرين خواندند * بران تخت بر گوهر افشاندند

بگفت آنك اندر نهان كرده بود * ازان كرده بسيار غم خورده بود

بدانيد كز بهمن شهريار * جزين نيست اندر جهان يادگار

بفرمان او رفت بايد همه * كه او چون شبانست و گردان رمه

بزرگى و شاهى و لشكر وراست * به دو كرد بايد همى پشت راست

بشادى خروشى برآمد ز كاخ * كه نورسته ديدند فرخنده شاخ

ببردند چندان ز هر سو نثار * كه شد ناپديد اندران شهريار

جهان پر شد از شادمانى و داد * كسى را نيامد ازان رنج ياد

هماى آن زمان گفت با موبدان * كه اى نامور با گهر بخردان

بسى و دو سال آنك كردم برنج * سپردم به دو پادشاهى و گنج

شما شاد باشيد و فرمان بريد * ابى راى او يك نفس مشمريد

چو داراب از تخت كى گشت شاد * بآرام ديهيم بر سر نهاد

زن گازر و گازر آمد دوان * بگفتند كاى شهريار جوان

نشست كيى بر تو فرخنده باد * سر بد سگالان تو كنده باد

بفرمود داراب ده بدره زر * بيارند پر مايه جامى گهر

ز هر جامه‌يى تخته فرمود پنج * بدادند آن را كه او ديد رنج

به دو گفت كاى گازر پيشه دار * هميشه روان را بانديشه دار

مگر زاب صندوق يا بى يكى * چو دارا به دو اندرون كودكى

برفتند يك لب پر از آفرين * ز دادار بر شهريار زمين

كنون اختر گازر اندر گذشت * بدكّان شد و برد اُشنان بدشت

كنون آفرين جهان آفرين * بخوانيم بر شهريار زمين

ابو القاسم آن شاه خورشيد چهر * بياراست گيتى بداد و به مهر

نجويد جز از خوبى و راستى * نيارد بداد اندرون كاستى

جهان روشن از تاج محمود باد * همه روزگارانش مسعود باد

هميشه جوان تا جوانى بود * همان زنده تا زندگانى بود

چه گفت آن سراينده دهقان پير * ز گشتاسپ و ز نامدار اردشير

و زان نامداران پاكيزه راى * ز داراب و ز رسم و راى هماى

چو دارا بتخت مهى بر نشست * كمر بر ميان بست و بگشاد دست