شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٨١

[ بر تخت نشاندن هماى ، داراب را ]

بديد آن جوانى كه بد فرّمند * برخ چون بهار و به بالا بلند

نبودست جز پاك فرزند اوى * گرانمايه شاخ برومند اوى

فرستاده را گفت گريان هماى * كه آمد جهان را يكى كدخداى

نبود ايچ ز انديشه مغزم تهى * پر از درد بودم ز شاهنشهى

ز دادار گيهان دلم پر هراس * كجا گشته بودم ازو ناسپاس

و زان نيز كان بىگنه را كه يافت * كسى يافت گر سوى دريا شتافت

كه يزدان پسر داد و نشناختم * به آب فرات اندر انداختم

ببازوش بر بستم اين يك گهر * پسر خوار شد چون بميرد پدر

كنون ايزد او را به من باز داد * بپيروز نام و پى رشنواد

ز دينار گنجى فرو ريختند * مى و مشك و گوهر برآميختند

ببخشيد بر هرك بودش نياز * دگر هفته گنج درم كرد باز

بجايى كه دانست كاتشكده ست * و گر زند و استا و جشن سده ست

ببخشيد گنجى برين گونه نيز * بهر كشورى بر پراگند چيز

بروز دهم بامداد پگاه * سپهبد بيامد بنزديك شاه

بزرگان و داراب با او بهم * كسى را نگفتند از بيش و كم

[ بر تخت نشاندن هماى ، داراب را ]

[ بر تخت نشاندن هماى ، داراب را ]

ز درگاه پرده فروهشت شاه * بيك هفته كس را ندادند راه

جهاندار زرّين يكى تخت كرد * دو كرسى ز پيروزه و لاژورد

يكى تاج پر گوهر شاهوار * دو ياره يكى طوق گوهرنگار

همه جامهء خسروانى بزر * درو بافته چند گونه گهر

نشسته ستاره شمر پيش شاه * ز اختر همى كرد روزى نگاه

بشهريور بهمن از بامداد * جهاندار داراب را بار داد

يكى جام پر سرخ ياقوت كرد * يكى ديگرى پر ز ياقوت زرد

چو آمد بنزديك ايوان فراز * هماى آمد از دور و بردش نماز

برافشاند آن گوهر شاهوار * فرو ريخت از ديده خون بر كنار

پسر را گرفت اندر آغوش تنگ * ببوسيد و ببسود رويش بچنگ

بياورد و بر تخت زرّين نشاند * دو چشمش ز ديدار او خيره ماند

چو داراب بر تخت شاهى نشست * هماى آمد و تاج شاهى بدست

بياورد و بر تارك او نهاد * جهان را بديهيم او مژده داد

چو از تاج دارا فروزش گرفت * هما اندران كار پوزش گرفت

بداراب گفت آنچ اندر گذشت * چنان دان كه بر ما همه باد گشت

جوانى و گنج آمد و راى زن * پدر مرده و شاه بىراى زن

اگر بد كند زو مگير آن بدست * كه جز تخت هرگز مبادت نشست

چنين داد پاسخ بمادر جوان * كه تو هستى از گوهر پهلوان

نباشد شگفت ار دل آيد به جوش * بيك بد تو چندين چه دارى خروش

جهان آفرين از تو خشنود باد * دل بد سگالانت پر دود باد

ز من يادگارى بود اين سخن * كه هرگز نگردد بدفتر كهن