شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٨٠

[ شناختن هماى پسر را ]

چو آن ديد داراب شد شادكام * يكى نيزه برداشت از بهر نام

فرستاد ديگر سوى رشنواد * به دو گفت پيروز بادى و شاد

چو از باختر تيره شد روى مهر * بپوشيد ديباى مشكين سپهر

همان پاسى از تيره شب در گذشت * طلايه پراگند بر گرد دشت

غو پاسبان خاست چون زلزله * همى شد چو آواز شير يله

چو زرّين سپر بر گرفت آفتاب * سر جنگ جويان بر آمد ز خواب

ببستند گردان ايران ميان * همى تاختند از پس روميان

بشمشير تيز آتش افروختند * همه شهرها را همى سوختند

ز روم و ز رومى برانگيخت گرد * كس از بوم و بر ياد ديگر نكرد

خروشى بزارى برآمد ز روم * كه بگذاشتند آن دلارام بوم

بقيصر بر از كين جهان تنگ شد * رخ نامدارانش بىرنگ شد

فرستاده آمد بر رشنواد * كه گر دادگر سر نپيچد ز داد

شدند آنك جنگى بد از جنگ سير * سر بخت روم اندر آمد به زير

كه گر باژ خواهيد فرمان كنيم * بنوّى يكى باز پيمان كنيم

فرستاد قيصر ز هر گونه چيز * ابا برده‌ها بدره بسيار نيز

سپهبد پذيرفت زو آنچ بود * ز دينار و ز گوهر نابسود

[ شناختن هماى پسر را ]

[ شناختن هماى پسر را ]

و زان جايگه بازگشتند شاد * پسنديده داراب با رشنواد

به منزل بران طاق ويران رسيد * كه داراب را اندرو خفته ديد

زن گازر و شوى و گوهر بهم * شده هر دو از بيم خوارى دژم

از آن كس كشان خواند از جاى خويش * بيزدان پناهيد و رفتند پيش

چو ديد آن زن و شوى را رشنواد * ز هر گونه پرسيد و كردند ياد

بگفتند با او سخن هرچ بود * ز صندوق و ز گوهر نابسود

ز رنج و ز پروردن شيرخوار * ز تيمار و ز گردش روزگار

چنين گفت با شوى و زن رشنواد * كه پيروز باشيد همواره شاد

كه كس در جهان اين شگفتى نديد * نه از موبد پير هرگز شنيد

هم اندر زمان مرد پاكيزه راى * يكى نامه بنوشت نزد هماى

ز داراب و ز خواب و آرامگاه * هم از جنگ او اندران رزمگاه

و زان كو باسپ اندر آورد پاى * هم انگاه طاق اندر آمد ز جاى

از آواز كامد مر او را به گوش * ز تنگى كه شد رشنواد از خروش

ز گازر سخن هرچ بشنيد نيز * ز صندوق و ز كودك خرد و چيز

بنامه درون سر بسر ياد كرد * برون كرد آنگه هيونى چو گرد

همان سرخ گوهر به دو داد و گفت * كه با باد بايد كه گردى تو جفت

فرستاده تازان بيامد ز جاى * بياورد ياقوت نزد هماى

بشاه جهاندار نامه بداد * شنيده بگفت از لب رشنواد

چو آن نامه بر خواند و ياقوت ديد * سرشكش ز مژگان برخ بر چكيد

بدانست كان روز كامد بدشت * بفرمود تا پيش لشكر گذشت