شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٨

[ آگاهى شدن مهراب از كار دخترش ]

يكى تنگ تابوت ازين بهر ماست * درختى كه ترياك او زهر ماست

بكشتيم و داديم آبش برنج * بياويختيم از برش تاج و گنج

چو بر شد بخورشيد و شد سايه دار * به خاك اندر آمد سر مايه دار

برينست فرجام و انجام ما * بدان تا كجا باشد آرام ما

بسيندخت مهراب گفت اين سخن * نو آوردى و نو نگردد كهن

سراى سپنجى بدين سان بود * خرد يافته زو هراسان بود

يكى اندر آيد دگر بگذرد * گذر نى كه چرخش همى بسپرد

بشادى و اندوه نگردد دگر * برين نيست پيكار با دادگر

به دو گفت سيندخت اين داستان * به روى دگر بر نهد باستان

خرد يافته موبد نيك بخت * به فرزند زد داستان درخت

زدم داستان تا ز راه خرد * سپهبد بگفتار من بنگرد

[ فرو برد سرو سهى داد خم * بنرگس گل سرخ را داد نم ]

[ كه گردون بسر بر چنان نگذرد * كه ما را همى بايد اى پر خرد ]

چنان دان كه رودابه را پور سام * نهانى نهادست هر گونه دام

ببردست روشن دلش را ز راه * يكى چاره‌مان كرد بايد نگاه

بسى دادمش پند و سودش نكرد * دلش خيره بينم همى روى زرد

چو بشنيد مهراب بر پاى جست * نهاد از بر دست شمشير دست

[ تنش گشت لرزان و رخ لاجورد * پر از خون جگر دل پر از باد سرد ]

همى گفت رودابه را رود خون * به روى زمين بر كنم هم كنون

چو اين ديد سيندخت بر پاى جست * كمر كرد بر گردگاهش دو دست

چنين گفت كز كهتر اكنون يكى * سخن بشنو و گوش دار اندكى

از ان پس همان كن كه راى آيدت * روان و خرد رهنماى آيدت

بپيچيد و بنداخت او را بدست * خروشى بر آورد چون پيل مست

مرا گفت چون دختر آمد پديد * ببايستش اندر زمان سر بريد

نكشتم بگشتم ز راه نيا * كنون ساخت بر من چنين كيميا

پسر كو ز راه پدر بگذرد * دليرش ز پشت پدر نشمرد

همم بيم جانست و هم جاى ننگ * چرا باز دارى سرم را ز جنگ

اگر سام يل با منوچهر شاه * بيابند بر ما يكى دستگاه

ز كابل بر آيد بخورشيد دود * نه آباد ماند نه كشت و درود

چنين گفت سيندخت با مرزبان * كزين در مگردان بخيره زبان

كزين آگهى يافت سام سوار * بدل ترس و تيمار و سختى مدار

وى از گرگساران بدين گشت باز * گشاده شدست اين سخن نيست راز

چنين گفت مهراب كاى ماه روى * سخن هيچ با من بكژّى مگوى

[ چنين خود كى اندر خورد با خرد * كه مر خاك را باد فرمان برد ]

مرا دل بدين نيستى دردمند * اگر ايمنى يابمى از گزند

كه باشد كه پيوند سام سوار * نخواهد ز اهواز تا قندهار

به دو گفت سيندخت كاى سرفراز * بگفتار كژّى مبادم نياز