شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٧٩

[ رزم داراب با سپاه روم ]

هم انگه فرستاد كس رشنواد * فرستاده را گفت بر سان باد

زن گازر و گازر و مهره را * بياريد بهرام و هم زهره را

بگفت اين و زان جايگه بر گرفت * ازان مرز تا روم لشكر گرفت

سپهبد طلايه بداراب داد * طلايه سنان را بزهر آب داد

هم انگه طلايه بيامد ز روم * وزين سو نگهدار اين مرز و بوم

ز ناگه دو لشكر بهم باز خورد * برآمد هم آنگاه گرد نبرد

همه يك بديگر بر آميختند * چو رود روان خون همى ريختند

چو داراب ديد آن سپاه نبرد * بپيش اندر آمد بكردار گرد

ازان لشكر روم چندان بكشت * كه گفتى فلك تيغ دارد بمشت

همى رفت زان گونه بر سان شير * نهنگى بچنگ اژدهايى به زير

چنين تا بلشكرگه روميان * همى تاخت بر سان شير ژيان

زمين شد ز رومى چو درياى خون * جهانجوى را تيغ شد رهنمون

بپيروزى از روميان گشت باز * بنزديك سالار گردنفراز

بسى آفرين يافت از رشنواد * كه اين لشكر شاه بىتو مباد

چو ما باز گرديم زين رزم روم * سپاه اندر آيد بآباد بوم

تو چندان نوازش بيابى ز شاه * ز اسپ و ز مهر و ز تيغ و كلاه

همه شب همى لشكر آراستند * سليح سواران بپيراستند

چو خورشيد بر زد سر از تيره راغ * زمين شد بكردار روشن چراغ

بهم باز خوردند هر دو سپاه * شد از گرد خورشيد تابان سياه

چو داراب پيش آمد و حمله برد * عنان را باسپ تگاور سپرد

بپيش صف روميان كس نماند * ز گردان شمشير زن بس نماند

بقلب سپاه اندر آمد چو گرگ * پراگنده كرد آن سپاه بزرگ

و زان جايگه شد سوى ميمنه * بياورد چندى سليح و بنه

همه لشكر روم بر هم دريد * كسى از يلان خويشتن را نديد

دليران ايران بكردار شير * همى تاختند از پس اندر دلير

بكشتند چندان ز رومى سپاه * كه گل شد ز خون خاك آوردگاه

چهل جاثليق از دليران بكشت * بيامد صليبى گرفته بمشت

چو زو رشنواد آن شگفتى بديد * ز شادى دل پهلوان بردميد

برو آفرين كرد و چندى ستود * بران آفرين مهربانى فزود

شب آمد جهان قيرگون شد برنگ * همى بازگشتند يك سر ز جنگ

سپهبد بلشكرگه روميان * برآسود و بگشاد بند ميان

ببخشيد در شب بسى خواسته * شد از خواسته لشكر آراسته

فرستاد نزديك داراب كس * كه اى شير دل مرد فريادرس

نگه كن كنون تا پسند تو چيست * وزين خواسته سودمند تو چيست

نگه دار چيزى كه راى آيدت * ببخش آنچ دل رهنماى آيدت

هر آنچ آن پسندت نيايد ببخش * تو نامى ترى از خداوند رخش