شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٧٥

[ پروردن گازر داراب را ]

زن گازر از درد كودك نوان * خليده رخان تيره گشته روان

به دو گفت گازر كه باز آر هوش * ترا زشت باشد ازين پس خروش

كنون گر بماند سخن در نهفت * بگويم بپيش سزاوار جفت

بسنگى كه من جامه را برزنم * چو پاكيزه گردد به آب افگنم

دران جوى صندوق ديدم يكى * نهفته به دو اندرون كودكى

چو من بر گشادم در بسته باز * بديدار آن خردم آمد نياز

اگر بود ما را يكى پور خرد * نبودش بسى زندگانى بمرد

كنون يافتى پور با خواسته * بدينار و ديبا بياراسته

چو آن جامه‌ها بر زمين بر نهاد * سر تنگ صندوق را برگشاد

زن گازر آن ديد خيره بماند * بروبر جهان آفرين را بخواند

رخى ديد تابان ميان حرير * بديدار مانندهء اردشير

پر از در خوشاب بالين او * عقيق و زبرجد بپايين او

بدست چپش سرخ دينار بود * سوى راست ياقوت شهوار بود

به دو داد زن زود پستان شير * ببد شاد زان كودك دلپذير

ز خوبى آن كودك و خواسته * دل او ز غم گشت پيراسته

به دو گفت گازر كه اين را بجان * خريدار باشيم تا جاودان

كه اين كودك نامدارى بود * گر او در جهان شهريارى بود

زن گازر او را چو پيوند خويش * بپرورد چونانك فرزند خويش

سيم روز داراب كردند نام * كز آب روان يافتندش كنام

چنان بد كه روزى زن پاك راى * سخن گفت هر گونه با كدخداى

كه اين گوهران را چه سازى كنون * كه باشد بدين دانشت رهنمون

بزن گفت گازر كه اى نيك جفت * چه خاك و چه گوهر مرا در نهفت

همان به كزين شهر بيرون شويم * ز تنگى و سختى بهامون شويم

بشهرى كه ما را ندانند كس * كه خواريم و ناشاد گر دست رس

بشبگير گازر بنه بر نهاد * برفت و نكرد از بر و بوم ياد

ببردند داراب را در كنار * نكردند جز گوهر و زر ببار

بپيمود زان مرز فرسنگ شست * بشهرى دگر ساخت جاى نشست

ببيگانه شهر اندرون ساخت جاى * بران سان كه پر مايه‌تر كدخداى

بشهرى كه بد نامور مهترى * فرستاد نزديك او گوهرى

ازو بستدى جامه و سيم و زر * چنين تا فراوان نماند از گهر

به خانه جز از سرخ گوگرد نيز * نماند از بد و نيك صندوق چيز

زن گازر از چيز شد رهنماى * چنين گفت يك روز با كدخداى

كه ما بىنيازيم زين كار كرد * توانگر شدى گرد پيشه مگرد

چنين داد پاسخ به دو كدخداى * كه اى جفت پاكيزه و رهنماى

همى پيشه خوانى ز پيشه چه بيش * هميشه ز هر كار پيشه است پيش

تو داراب را پاك و نيكو بدار * بدان تا چه بار آورد روزگار

همى داشتندش چنان ارجمند * كه از تند بادى نديدى گزند