شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٧٣

[ گذاشتن هماى ، پسر خود را - داراب - به درياى فرات در تبنگويى ]

پسر بد مر او را يكى همچو شير * كه ساسان همى خواندى اردشير

دگر دخترى داشت نامش هماى * هنرمند و بادانش و نيك راى

همى خواندندى ورا چهر زاد * ز گيتى بديدار او بود شاد

پدر در پذيرفتش از نيكوى * بران دين كه خوانى همى پهلوى

هماى دلافروز تابنده ماه * چنان بد كه آبستن آمد ز شاه

چو شش ماه شد پر ز تيمار شد * چو بهمن چنان ديد بيمار شد

چو از درد شاه اندر آمد ز پاى * بفرمود تا پيش او شد هماى

بزرگان و نيك اختران را بخواند * بتخت گرانمايگان بر نشاند

چنين گفت كاين پاك تن چهر زاد * بگيتى فراوان نبودست شاد

سپردم به دو تاج و تخت بلند * همان لشكر و گنج با ارجمند

ولى عهد من او بود در جهان * هم انكس كزو زايد اندر نهان

اگر دختر آيد برش گر پسر * ورا باشد اين تاج و تخت پدر

چو ساسان شنيد اين سخن خيره شد * ز گفتار بهمن دلش تيره شد

به دو روز و دو شب بسان پلنگ * ز ايران بمرزى دگر شد ز ننگ

دمان سوى شهر نشاپور شد * پر آزار بد از پدر دور شد

زنى را ز تخم بزرگان بخواست * بپرورد و با جان و دل داشت راست

نژادش بگيتى كسى را نگفت * همى داشت آن راستى در نهفت

زن پاك تن خوب فرزند زاد * ز ساسان پر مايه بهمن نژاد

پدر نام ساسانش كرد آن زمان * مر او را به زودى سر آمد زمان

چو كودك ز خردى به مردى رسيد * دران خانه جز بينوايى نديد

ز شاه نشاپور بستد گله * كه بودى بكوه و بهامون يله

همى بود يك چند چوپان شاه * بكوه و بيابان و آرامگاه

كنون باز گردم به كار هماى * پس از مرگ بهمن كه بگرفت جاى

ببيمارى اندر بمرد اردشير * همى بود بىكار تاج و سرير

هماى آمد و تاج بر سر نهاد * يكى راه و آيين ديگر نهاد

سپه را همه سر بسر بار داد * در گنج بگشاد و دينار داد

براى و بداد از پدر بر گذشت * همى گيتى از دادش آباد گشت

نخستين كه ديهيم بر سر نهاد * جهان را بداد و دهش مژده داد

كه اين تاج و اين تخت فرخنده باد * دل بدسگالان ما كنده باد

همه نيكويى باد كردار ما * مبيناد كس رنج و تيمار ما

توانگر كنيم آنك درويش بود * نيازش برنج تن خويش بود