شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٧٢

[ رها كردن بهمن زال را و بازگشتن به ايران ]

ز يزدان بترس و ز ما شرم دار * نگه كن بدين گردش روزگار

يكى را برآرد بابر بلند * يكى زو شود زار و خوار و نژند

پدرت آن جهانگير لشكر فروز * نه تابوت را شد سوى نيمروز

نه رستم بكابل بنخچيرگاه * بدان شد كه تا نيست گردد بچاه

تو تا باشى اى خسرو پاك و راد * مرنجان كسى را كه دارد نژاد

چو فرزند سام نريمان ز بند * بنالد بپروردگار بلند

بپيچى ازان گرچه نيك اخترى * چو با كردگار افگند داورى

چو رستم نگهدار تخت كيان * همى بر در رنج بستى ميان

تو اين تاج ازو يافتى يادگار * نه از راه گشتاسپ و اسفنديار

ز هنگامهء كى قباد اندر آى * چنين تا بكى خسرو پاك راى

بزرگى بشمشير او داشتند * مهانرا همه زير او داشتند

ازو بند بردار گر بخردى * دلت بازگردان ز راه بدى

چو بشنيد شاه از پشوتن سخن * پشيمان شد از درد و كين كهن

خروشى برآمد ز پرده سراى * كه اى پهلوانان با داد و راى

بسيچيدن بازگشتن كنيد * مبادا كه تاراج و كشتن كنيد

بفرمود تا پاى دستان ز بند * گشادند و دادند بسيار پند

تن كشته را دخمه كردند جاى * بگفتار دستور پاكيزه راى

ز زندان بايوان گذر كرد زال * برو زار بگريست فرّخ همال

كه زارا دليرا گوا رستما * نبيرهء گو نامور نيرما

تو تا زنده بودى كه آگاه بود * كه گشتاسپ اندر جهان شاه بود

كنون گنج تاراج تو دستان اسير * پسر زار كشته بپيكان تير

مبيناد چشم كس اين روزگار * زمين باد بىتخم اسفنديار

ازان آگهى سوى بهمن رسيد * بنزديك فرّخ پشوتن رسيد

پشوتن ز رودابه پر درد شد * ازان شيون او رخش زرد شد

ببهمن چنين گفت كاى شاه نو * چو بر نيمهء آسمان ماه نو

بشبگير ازين مرز لشكر بران * كه اين كار دشوار گشت و گران

ز تاج تو چشم بدان دور باد * همه روزگاران تو سور باد

بدين خانهء زال سام دلير * سزد گر نماند شهنشاه دير

چو شد كوه بر گونهء سندروس * ز درگاه برخاست آواى كوس

بفرمود پس بهمن كينه خواه * كز انجا برانند يك سر سپاه

هم انگه بر آمد ز پرده سراى * تبيره ابا بوق و هندى دراى

از آنجا بايران نهادند روى * بگفتار دستور آزاده خوى

سپه را ز زابل به ايران كشيد * بنزديك شهر دليران كشيد

بر آسود و بر تخت بنشست شاد * جهان را همى داشت با رسم و داد

بدرويش بخشيد چندى درم * ازو چند شادان و چندى دژم

جهانا چه خواهى ز پروردگان * چه پروردگان داغ دل بردگان