شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٧١

[ رها كردن بهمن زال را و بازگشتن به ايران ]

كه بودى سپر پيش ايرانيان * به مردى بهر كينه بسته ميان

چه آمد بدين نامور دودمان * كه آيد ز هر سو بما بر زيان

پدر كشته و بند سايد نيا * بمغز اندرون خون بود كيميا

بتاراج داده همه مرز خويش * نبينم سر مايهء ارز خويش

شما نيز يك سر چه گوييد باز * هرانكس كه هستيد گردن فراز

بگفتند كاى گرد روشن روان * پدر بر پدر بر توى پهلوان

همه يك بيك پيش تو بنده‌ايم * براى و بفرمان تو زنده‌ايم

چو بشنيد پوشيد خفتان جنگ * دلى پر ز كينه سرى پر ز ننگ

سپه كرد و سر سوى بهمن نهاد * ز رزم تهمتن بسى كرد ياد

چو نزديك بهمن رسيد آگهى * برآشفت بر تخت شاهنشهى

بنه برنهاد و سپه بر نشاند * بغور اندر آمد دو هفته بماند

فرامرز پيش آمدش با سپاه * جهان شد ز گرد سواران سياه

و زان روى بهمن صفى بر كشيد * كه خورشيد تابان زمين را نديد

ز آواز شيپور و هندى دراى * همى كوه را دل بر آمد ز جاى

بشست آسمان روى گيتى بقير * بباريد چون ژاله از ابر تير

ز چاك تبرزين و جرّ كمان * زمين گشت جنبان تر از آسمان

سه روز و سه شب هم برين رزمگاه * برخشنده روز و بتابنده ماه

همى گرز باريد و پولاد تيغ * ز گرد سپاه آسمان گشت ميغ

بروز چهارم يكى باد خاست * تو گفتى كه با روز شب گشت راست

بسوى فرامرز برگشت باد * جهاندار گشت از دم باد شاد

همى شد پس گرد با تيغ تيز * برآورد زان انجمن رستخيز

ز بُستى و از لشكر زابلى * ز گردان شمشير زن كابلى

بر آوردگه بر سوارى نماند * و زان سركشان نامدارى نماند

همه سر بسر پشت برگاشتند * فرامرز را خوار بگذاشتند

همه رزمگه كشته چون كوه كوه * بهم بر فگنده ز هر دو گروه

فرامرز با اندكى رزمجوى * به مردى به روى اندر آورده روى

همه تنش پر زخم شمشير بود * كه فرزند شيران بد و شير بود

سرانجام بر دست ياز اردشير * گرفتار شد نامدار دلير

بر بهمن آوردش از رزمگاه * به دو كرد كين دار چندى نگاه

چو ديدش ندادش بجان زينهار * بفرمود دارى زدن شهريار

فرامرز را زنده بر دار كرد * تن پيلوارش نگونسار كرد

ازان پس بفرمود شاه اردشير * كه كشتند او را بباران تير

[ رها كردن بهمن زال را و بازگشتن به ايران ]

[ رها كردن بهمن زال را و بازگشتن به ايران ]

گرامى پشوتن كه دستور بود * ز كشتن دلش سخت رنجور بود

بپيش جهاندار بر پاى خاست * چنين گفت كاى خسرو داد و راست

اگر كينه بودت بدل خواستى * پديد آمد از كاستى راستى

كنون غارت و كشتن و جنگ و جوش * مفرماى و مپسند چندين خروش