شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٧٠

[ رزم فرامرز با بهمن و كشته شدن او ]

گر ايدونك بينى تو پيكار ما * به خوبى بر انديشى از كار ما

بيايى ز دل كينه بيرون كنى * به مهر اندرين كشور افسون كنى

همه گنج فرزند و دينار سام * كمرهاى زرّين و زرّين ستام

چو آيى بپيش تو آرم همه * تو شاهى و گردنكشانت رمه

فرستاده را اسپ و دينار داد * ز هر گونه‌يى چيز بسيار داد

چو اين مايه‌ور پيش بهمن رسيد * ز دستان بگفت آنچ ديد و شنيد

چو بشنيد ازو بهمن نيك بخت * نپذرفت پوزش بر آشفت سخت

به شهر اندر آمد دلى پر ز درد * سرى پر ز كين لب پر از باد سرد

پذيره شدش زال سام سوار * هم از سيستان آنك بد نامدار

چو آمد بنزديك بهمن فراز * پياده شد از باره بردش نماز

به دو گفت هنگام بخشايش است * ز دل درد و كين روز پالايش است

ازان نيكويها كه ما كرده‌ايم * ترا در جوانى بپرورده‌ايم

ببخشاى و كار گذشته مگوى * هنر جوى و ز كشتگان كين مجوى

كه پيش تو دستان سام سوار * بيامد چنين خوار با دستوار

برآشفت بهمن ز گفتار اوى * چنان سست شد تيز بازار اوى

هم اندر زمان پاى كردش ببند * ز دستور و گنجور نشنيد پند

ز ايوان دستان سام سوار * شتربارها برنهادند بار

ز دينار و ز گوهر نابسود * ز تخت و ز گستردنى هرچ بود

ز سيمينه و تاجهاى بزر * ز زرّينه و گوشوار و كمر

از اسپان تازى بزرّين ستام * ز شمشير هندى بزرّين نيام

همان برده و بدره‌هاى درم * ز مشك و ز كافور و ز بيش و كم

كه رستم فراز آوريد آن برنج * ز شاهان و گردنكشان يافت گنج

همه زابلستان بتاراج داد * مهان را همه بدره و تاج داد

[ رزم فرامرز با بهمن و كشته شدن او ]

[ رزم فرامرز با بهمن و كشته شدن او ]

غمى شد فرامرز در مرز بست * ز درد نيا دست كين را بشست

همه نامداران روشن روان * برفتند يك سر بر پهلوان

بدان نامداران زبان برگشاد * ز گفت زواره بسى كرد ياد

كه پيش پدرم آن جهان ديده مرد * همى گفت و لبها پر از باد سرد

كه بهمن ز ما كين اسفنديار * بخواهد تو اين را ببازى مدار

پدرم آن جهان ديدهء نامور * ز گفت زواره بپيچيد سر

نپذرفت و نشنيد اندرز او * ازو گشت ويران كنون مرز او

نيا چون گذشت او بشاهى رسيد * سر تاج شاهى بماهى رسيد

كنون بهمن نامور شهريار * همى نو كند كين اسفنديار

هم از كين مهر آن سوار دلير * ز نوش آذر آن گرد درّنده شير

كنون خواهد از ما همى كين رويشان * بجاى آورد كين و آيين رويشان

ز ايران سپاهى چو ابر سياه * بياورد نزديك ما كينه‌خواه

نياى من آن نامدار بلند * گرفت و بزنجير كردش ببند