شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٧

[ آگاهى شدن مهراب از كار دخترش ]

ستمگر چرا گشتى اى ماه روى * همه رازها پيش مادر بگوى

كه اين زن ز پيش كه آيد همى * به پيشت ز بهر چه آيد همى

سخن بر چه سانست و آن مرد كيست * كه زيباى سر بند و انگشتريست

ز گنج بزرگ افسر تازيان * بما ماند بسيار سود و زيان

بدين نام بد داد خواهى بباد * چو من زاده‌ام دخت هرگز مباد

زمين ديد رودابه و پشت پاى * فرو ماند از خشم مادر بجاى

فرو ريخت از ديدگان آب مهر * به خون دو نرگس بياراست چهر

بمادر چنين گفت كاى پر خرد * همى مهر جان مرا بشكرد

مرا مام فرخ نزادى ز بن * نرفتى ز من نيك يابد سخن

سپهدار دستان بكابل بماند * چنين مهر اويم بر آتش نشاند

[ چنان تنگ شد بر دلم بر جهان * كه گريان شدم آشكار و نهان ]

نخواهم بدن زنده بىروى او * جهانم نيرزد بيك موى او

بدان كو مرا ديد و با من نشست * بپيمان گرفتيم دستش بدست

فرستاده شد نزد سام بزرگ * فرستاده پاسخ بزال سترگ

زمانى بپيچيد و دستور بود * سخنهاى بايسته گفت و شنود

[ فرستاده را داد بسيار چيز * شنيدم همه پاسخ سام نيز ]

[ بدست همين زن كه كنديش موى * زدى بر زمين و كشيدى به روى ]

فرستاده آرندهء نامه بود * مرا پاسخ نامه اين جامه بود

فرو ماند سيندخت زان گفتگوى * پسند آمدش زال را جفت اوى

چنين داد پاسخ كه اين خرد نيست * چو دستان ز پر مايگان گرد نيست

بزرگست پور جهان پهلوان * همش نام و هم راى روشن روان

هنرها همه هست و آهو يكى * كه گردد هنر پيش او اندكى

شود شاه گيتى بدين خشمناك * ز كابل بر آرد بخورشيد خاك

نخواهد كه از تخم ما بر زمين * كسى پاى خوار اندر آرد بزين

رها كرد زن را و بنواختش * چنان كرد پيدا كه نشناختش

چنان ديد رودابه را در نهان * كجا نشنود پند كس در جهان

بيامد ز تيمار گريان بخفت * همى پوست بر تنش گفتى بكفت

[ آگاهى شدن مهراب از كار دخترش ]

[ آگاهى شدن مهراب از كار دخترش ]

چو آمد ز درگاه مهراب شاد * همى كرد از زال بسيار ياد

گرانمايه سيندخت را خفته ديد * رخش پژمريده دل آشفته ديد

بپرسيد و گفتا چه بودت بگوى * چرا پژمريد آن چو گلبرگ روى

چنين داد پاسخ بمهراب باز * كه انديشه اندر دلم شد دراز

ازين كاخ آباد و اين خواسته * وزين تازى اسپان آراسته

وزين بندگان سپهبد پرست * ازين تاج و اين خسروانى نشست

و زين چهره و سرو بالاى ما * وزين نام و اين دانش و راى ما

بدين آبدارى و اين راستى * زمان تا زمان آورد كاستى

بناكام بايد بدشمن سپرد * همه رنج ما باد بايد شمرد