شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٦٩

[ در بند انداختن بهمن زال را ]

پدرم آمد و كين لهراسپ خواست * ز كشته زمين كرد با كوه راست

فرامرز كز بهر خون پدر * بخورشيد تابان برآورد سر

بكابل شد و كين رستم بخواست * همه بوم و بر كرد با خاك راست

زمين را ز خون بازنشناختند * همى باره بر كشتگان تاختند

بكينه سزاوارتر كس منم * كه بر شير درّنده اسپ افگنم

اگر بشمرى در جهان نامدار * سوارى نبينى چو اسفنديار

چه بينيد و اين را چه پاسخ دهيد * بكوشيد تا راى فرّخ نهيد

چو بشنيد گفتار بهمن سپاه * هرانكس كه بد شاه را نيكخواه

بآواز گفتند ما بنده‌ايم * همه دل به مهر تو آگنده‌ايم

ز كار گذشته تو داناترى * ز مردان جنگى تواناترى

بگيتى همان كن كه كام آيدت * وگر زان سخن فرّ و نام آيدت

نپيچد كسى سر ز فرمان تو * كه يا رد گذشتن ز پيمان تو

چو پاسخ چنين يافت از لشكرش * بكين اندرون تيزتر شد سرش

همه سيستان را بياراستند * برين بر نهادند و بر خاستند

بشبگير برخاست آواى كوس * شد از گرد لشكر سپهر آبنوس

همى رفت زان لشكر نامدار * سواران شمشير زن صد هزار

[ در بند انداختن بهمن زال را ]

[ در بند انداختن بهمن زال را ]

چو آمد به نزديكى هيرمند * فرستاده‌يى بر گزيد ارجمند

فرستاد نزديك دستان سام * بدادش ز هر گونه چندى پيام

چنين گفت كز كين اسفنديار * مرا تلخ شد در جهان روزگار

هم از كين نوش آذر و مهر نوش * دو شاه گرامى دو فرّخ سروش

ز دل كين ديرينه بيرون كنيم * همه بوم زابل پر از خون كنيم

فرستاده آمد بزابل بگفت * دل زال با درد و غم گشت جفت

چنين داد پاسخ كه گر شهريار * برانديشد از كار اسفنديار

بداند كه آن بودنى كار بود * مرا زان سخن دل پر آزار بود

تو بودى بنيك و بد اندر ميان * ز من سود ديدى نديدى زيان

نپيچيد رستم ز فرمان اوى * دلش بسته بودى بپيمان اوى

پدرت آن گرانمايه شاه بزرگ * زمانش بيامد بدان شد سترگ

به بيشه درون شير و نر اژدها * ز چنگ زمانه نيابد رها

همانا شنيدى كه سام سوار * به مردى چه كرد اندران روزگار

چنين تا بهنگام رستم رسيد * كه شمشير تيز از ميان بر كشيد

بپيش نياكان تو در چه كرد * به مردى بهنگام ننگ و نبرد

همان كهتر و دايگان تو بود * بلشكر ز پر مايگان تو بود

بزارى كنون رستم اندر گذشت * همه زابلستان پر آشوب گشت

شب و روز هستم ز درد پسر * پر از آب ديده پر از خاك سر

خروشان و جوشان و دل پر ز درد * دو رخ زرد و لبها شده لاژورد

كه نفرين برو باد كو راز پاى * فگند و بر آن كس كه بد رهنماى