شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٦٨

[ كين خواستن بهمن از بهر خون اسفنديار ]

تو اكنون همى كوش و با داد باش * چو داد آورى از غم آزاد باش

خردمند را شاد و نزديك دار * جهان بر بدانديش تاريك دار

همه راستى كن كه از راستى * بپيچد سر از كژّى و كاستى

سپردم ترا تخت و ديهيم و گنج * ازان پس كه بردم بسى گرم و رنج

بگفت اين و شد روزگارش بسر * زمان گذشته نيامد ببر

يكى دخمه كردندش از شيز و عاج * برآويختند از برگاه تاج

همين بودش از رنج و ز گنج بهر * بديد از پس نوش و ترياك زهر

اگر بودن اينست شادى چراست * شد از مرگ درويش با شاه راست

بخور هرچ برزى و بد را مكوش * بمرد خردمند بسپار گوش

گذر كرد همراه و ما مانديم * ز كار گذشته بسى خوانديم

به منزل رسيد آنك پوينده بود * رهى يافت آن كس كه جوينده بود

نگيرد ترا دست جز نيكوى * گر از پير دانا سخن بشنوى

كنون رنج در كار بهمن بريم * خرد پيش دانا پشوتن بريم

پادشاهى بهمن اسفنديار نود و نه سال بود

پادشاهى بهمن اسفنديار نود و نه سال بود

[ كين خواستن بهمن از بهر خون اسفنديار ]

[ كين خواستن بهمن از بهر خون اسفنديار ]

چو بهمن بتخت نيا بر نشست * كمر بر ميان بست و بگشاد دست

سپه را درم داد و دينار داد * همان كشور و مرز بسيار داد

يكى انجمن ساخت از بخردان * بزرگان و كار آزموده ردان

چنين گفت كز كار اسفنديار * ز نيك و بد گردش روزگار

همه ياد داريد پير و جوان * هرانكس كه هستيد روشن روان

كه رستم گه زندگانى چه كرد * همان زال افسونگر آن پير مرد

فرامرز جز كين ما در جهان * نجويد همى آشكار و نهان

سرم پر ز دردست و دل پر ز خون * جز از كين ندارم بمغز اندرون

دو جنگى چو نوش آذر و مهر نوش * كه از درد ايشان برآمد خروش

چو اسفنديارى كه اندر جهان * به دو تازه بد روزگار مهان

بزابلستان زان نشان كشته شد * ز دردش دد و دام سرگشته شد

همانا كه بر خون اسفنديار * بزارى بگريد بايوان نگار

هم از خون آن نامداران ما * جوانان و جنگى سواران ما

هرانكس كه او باشد از آب پاك * نيارد سر گوهر اندر مغاك

بكردار شاه آفريدون بود * چو چونين بباشد همايون بود

كه ضحّاك را از پى خون جم * ز نام آوران جهان كرد كم

منوچهر با سلم و تور سترگ * بياورد ز آمل سپاهى بزرگ

بچين رفت و كين نيا باز خواست * مرا همچنان داستانست راست

چو كىخسرو آمد ز افراسياب * ز خون كرد گيتى چو درياى آب