شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٦٧

[ سپردن گشتاسپ شاهى به بهمن و مردن ]

ز كابل بيامد پر از داغ و دود * شده روز روشن بروبر كبود

خروشان همه زابلستان و بست * يكى را نبد جامه بر تن درست

بپيش فرامرز باز آمدند * دريده بر و با گداز آمدند

بيك سال در سيستان سوك بود * همه جامه‌هاشان سياه و كبود

چنين گفت رودابه روزى بزال * كه از داغ و سوك تهمتن بنال

همانا كه تا هست گيتى فروز * ازين تيره‌تر كس نديدست روز

به دو گفت زال اى زن كم خرد * غم ناچريدن بدين بگذرد

برآشفت رودابه سوگند خورد * كه هرگز نيابد تنم خواب و خورد

روانم روان گو پيل تن * مگر باز بيند بران انجمن

ز خوردن يكى هفته تن باز داشت * كه با جان رستم بدل راز داشت

ز ناخوردنش چشم تاريك شد * تن نازكش نيز باريك شد

ز هر سو كه رفتى پرستنده چند * همى رفت با او ز بيم گزند

سر هفته را زو خرد دور شد * ز بيچارگى ماتمش سور شد

بيامد ببستان بهنگام خواب * يكى مرده مارى بديد اندر آب

بزد دست و بگرفت پيچان سرش * همى خواست كز مار سازد خورش

پرستنده از دست رودابه مار * ربود و گرفتندش اندر كنار

كشيدند از جاى ناپاك دست * بايوانش بردند و جاى نشست

بجايى كه بوديش بنشاختند * ببردند خوان و خورش ساختند

همى خورد هر چيز تا گشت سير * فگندند پس جامهء نرم زير

چو باز آمدش هوش با زال گفت * كه گفتار تو با خرد بود جفت

هرانكس كه او را خور و خواب نيست * غم مرگ با جشن و سورش يكيست

برفت او و ما از پس او رويم * بداد جهان آفرين بگرويم

بدرويش داد آنچ بودش نهان * همى گفت با كردگار جهان

كه اى برتر از نام و ز جايگاه * روان تهمتن بشوى از گناه

بدان گيتيش جاى ده در بهشت * برش ده ز تخمى كه ايدر بكشت

چو شد روزگار تهمتن بسر * بپيش آورم داستانى دگر

چو گشتاسپ را تيره شد روى بخت * بياورد جاماسپ را پيش تخت

به دو گفت كز كار اسفنديار * چنان داغ دل گشتم و سوكوار

كه روزى نبد زندگانيم خوش * دژم بودم از اختر كينه كش

پس از من كنون شاه بهمن بود * همان راز دارش پشوتن بود

مپيچيد سرها ز فرمان اوى * مگيريد دورى ز پيمان اوى

يكايك بويدش نماينده راه * كه اويست زيباى تخت و كلاه

به دو داد پس گنجها را كليد * يكى باد سرد از جگر بر كشيد

به دو گفت كار من اندر گذشت * هم از تاركم آب برتر گذشت

نشستم بشاهى صد و بيست سال * نديدم بگيتى كسى را همال