شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٦٦

[ سپاه كشيدن فرامرز به كين رستم و كشتن او شاه كابل را ]

نخواهى همى پادشاهى و بزم * نپوشى همى نيز خفتان رزم

نبخشى همى گنج و دينار نيز * همانا كه شد پيش تو خوار چيز

كنون شاد باشى بخرّم بهشت * كه يزدانت از داد و مردى سرشت

در دخمه بستند و گشتند باز * شد آن نامور شير گردن فراز

چه جويى همى زين سراى سپنج * كز آغاز رنجست و فرجام رنج

بريزى به خاك ار همه ز آهنى * اگر دين پرستى ور آهرمنى

تو تا زنده‌اى سوى نيكى گراى * مگر كام يا بى بديگر سراى

[ سپاه كشيدن فرامرز به كين رستم و كشتن او شاه كابل را ]

[ سپاه كشيدن فرامرز به كين رستم و كشتن او شاه كابل را ]

فرامرز چون سوك رستم بداشت * سپه را همه سوى هامون گذاشت

در خانهء پيل تن باز كرد * سپه را ز گنج پدر ساز كرد

سحرگه خروش آمد از كرّ ناى * هم از كوس و رويين و هندى دراى

سپاهى ز زابل بكابل كشيد * كه خورشيد گشت از جهان ناپديد

چو آگاه شد شاه كابلستان * ازان نامداران زابلستان

سپاه پراگنده را گرد كرد * زمين آهنين شد هوا لاژورد

پذيرهء فرامرز شد با سپاه * بشد روشنايى ز خورشيد و ماه

سپه را چو روى اندر آمد به روى * جهان شد پر آواز پرخاش جوى

ز انبوه پيلان و گرد سپاه * ببيشه درون شير گم كرد راه

بر آمد يكى باد و گردى كبود * زمين ز آسمان هيچ پيدا نبود

بيامد فرامرز پيش سپاه * دو ديده نبرداشت از روى شاه

چو برخاست آواز كوس از دو روى * بىآرام شد مردم جنگجوى

فرامرز با خوار مايه سپاه * بزد خويشتن را بران قلبگاه

ز گرد سواران هوا تار شد * سپهدار كابل گرفتار شد

پراگنده شد آن سپاه بزرگ * دليران زابل بكردار گرگ

ز هر سو بريشان كمين ساختند * پس لشكر اندر همى تاختند

بكشتند چندان ز گردان هند * هم از برمنش نامداران سند

كه گل شد همى خاك آوردگاه * پراگنده شد هند و سندى سپاه

دل از مرز و ز خانه برداشتند * زن و كودك خرد بگذاشتند

تن مهتر كابلى پر ز خون * فگنده بصندوق پيل اندرون

بياورد لشكر بنخچيرگاه * بجايى كجا كنده بودند چاه

همى برد بدخواه را بسته دست * ز خويشان او نيز چل بت‌پرست

ز پشت سپهبد زهى بركشيد * چنان كاستخوان و پى آمد پديد

ز چاه اندر آويختش سرنگون * تنش پر ز خاك و دهن پر ز خون

چهل خويش او را بر آتش نهاد * ازان جايگه رفت سوى شغاد

بكردار كوه آتشى برفروخت * شغاد و چنار و زمين را بسوخت

چو لشكر سوى زابلستان كشيد * همه خاك را سوى دستان كشيد

چو روز جفا پيشه كوتاه كرد * بكابل يكى مهترى شاه كرد

ازان دودمان كس بكابل نماند * كه منشور تيغ ورا بر نخواند