شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٦٥

[ آگاهى يافتن زال از كشته شدن رستم و آوردن فرامرز گاسونهء پدر و به دخمه نهادن ]

چو روى پدر ديد پور دلير * خروشى برآورد بر سان شير

بدان گونه بر خاك تن پر ز خون * به روى زمين بر فگنده نگون

همى گفت كاى پهلوان بلند * برويت كه آورد زين سان گزند

كه نفرين بران مرد بىباك باد * بجاى كله بر سرش خاك باد

بيزدان و جان تو اى نامدار * به خاك نريمان و سام سوار

كه هرگز نبيند تنم جز زره * بيوسنده و بر فگنده گره

بدان تا كه كين گو پيل تن * بخواهم ازان بىوفا انجمن

هم انكس كه با او بدين كين ميان * ببستند و آمد بما بر زيان

نمانم ز ايشان يكى را بجاى * هم انكس كه بود اندرين رهنماى

بفرمود تا تختهاى گران * بيارند از هر سوى در گران

ببردند بسيار باهوى و تخت * نهادند بر تخت زيبا درخت

گشاد آن ميان بستن پهلوى * برآهيخت زو جامهء خسروى

نخستين بشستندش از خون گرم * بر و يال و ريش و تنش نرم نرم

همى عنبر و زعفران سوختند * همه خستگيهاش بردوختند

همى ريخت بر تاركش بر گلاب * بگسترد بر تنش كافور ناب

بديبا تنش را بياراستند * ازان پس گل و مشك و مى خواستند

كفن دوز بر وى بباريد خون * به شانه زد آن ريش كافورگون

نبد جا تنش را همى بر دو تخت * تنى بود يا سايه‌گستر درخت

يكى نغز تابوت كردند ساج * برو ميخ زرّين و پيكر ز عاج

همه درزهايش گرفته بقير * بر آلوده بر قير مشك و عبير

ز چاهى برادرش را بر كشيد * همى دوخت جايى كجا خسته ديد

زبر مشك و كافور و زيرش گلاب * ازان سان همى ريخت بر جاى خواب

ازان پس تن رخش را بر كشيد * بشست و برو جامه‌ها گستريد

بشستند و كردند ديبا كفن * بجستند جايى يكى نارون

برفتند بيدار دل در گران * بريدند ازو تختهاى گران

دو روز اندران كار شد روزگار * تن رخش بر پيل كردند بار

ز كابلستان تا بزابلستان * زمين شد بكردار غلغلستان

زن و مرد بد ايستاده بپاى * تنى را نبد بر زمين نيز جاى

دو تابوت بر دست بگذاشتند * ز انبوه چون باد پنداشتند

بده روز و ده شب بزابل رسيد * كسش بر زمين بر نهاده نديد

زمانه شد از درد او با خروش * تو گفتى كه هامون بر آمد به جوش

كسى نيز نشنيد آواز كس * همه بومها مويه كردند و بس

بباغ اندرون دخمه‌يى ساختند * سرش را بابر اندر افراختند

برابر نهادند زرّين دو تخت * بران خوابنيده گو نيكبخت

هرانكس كه بود از پرستندگان * از آزاد و ز پاك دل بندگان

همى مشك با گل برآميختند * بپاى گو پيل تن ريختند

همى هر كسى گفت كاى نامدار * چرا خواستى مشك و عنبر نثار