شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٦٤

[ آگاهى يافتن زال از كشته شدن رستم و آوردن فرامرز گاسونهء پدر و به دخمه نهادن ]

تهمتن به سختى كمان بر گرفت * بدان خستگى تيرش اندر گرفت

برادر ز تيرش بترسيد سخت * بيامد سپر كرد تن را درخت

درختى بديد از برابر چنار * بروبر گذشته بسى روزگار

ميانش تهى بار و برگش بجاى * نهان شد پسش مرد ناپاك راى

چو رستم چنان ديد بفراخت دست * چنان خسته از تير بگشاد شست

درخت و برادر بهم بر بدوخت * بهنگام رفتن دلش برفروخت

شغاد از پس زخم او آه كرد * تهمتن برو درد كوتاه كرد

به دو گفت رستم ز يزدان سپاس * كه بودم همه ساله يزدان شناس

ازان پس كه جانم رسيده بلب * برين كين ما بر نبگذشت شب

مرا زور دادى كه از مرگ پيش * ازين بىوفا خواستم كين خويش

بگفت اين و جانش برآمد ز تن * برو زار و گريان شدند انجمن

زواره بچاهى دگر در بمرد * سوارى نماند از بزرگان و خرد

[ آگاهى يافتن زال از كشته شدن رستم و آوردن فرامرز گاسونهء پدر و به دخمه نهادن ]

[ آگاهى يافتن زال از كشته شدن رستم و آوردن فرامرز گاسونهء پدر و به دخمه نهادن ]

ازان نامداران سوارى بجست * گهى شد پياده گهى بر نشست

چو آمد سوى زابلستان بگفت * كه پيل ژيان گشت با خاك جفت

زواره همان و سپاهش همان * سوارى نجست از بد بدگمان

خروشى بر آمد ز زابلستان * ز بدخواه و ز شاه كابلستان

همى ريخت زال از بر يال خاك * همى كرد روى و بر خويش چاك

همى گفت زار اى گو پيل تن * نخواهد كه پوشد تنم جز كفن

گو سرفراز اژدهاى دلير * زواره كه بد نامبردار شير

شغاد آن بنفرين شوريده بخت * بكند از بن اين خسروانى درخت

كه داند كه با پيل روباه شوم * همى كين سگالد بران مرز و بوم

كه دارد به ياد اين چنين روزگار * كه داند شنيدن ز آموزگار

كه چون رستمى پيش بينم به خاك * بگفتار روباه گردد هلاك

چرا پيش ايشان نمردم بزار * چرا ماندم اندر جهان يادگار

چرا بايدم زندگانى و گاه * چرا بايدم خواب و آرامگاه

پس انگه بسى مويه آغاز كرد * چو بر پور پهلو همى ساز كرد

گوا شير گيرا يلا مهترا * دلاور جهاندار كنداورا

كجات آن دليرى و مردانگى * كجات آن بزرگى و فرزانگى

كجات آن دل و راى و روشن روان * كجات آن بر و برز و يال گران

كجات آن بزرگ اژدهافش درفش * كجا تير و گوپال و تيغ بنفش

نماندى بگيتى و رفتى به خاك * كه بادا سر دشمنت در مغاك

پس انگه فرامرز را با سپاه * فرستاد تا رزم جويد ز شاه

تن كشته از چاه باز آورد * جهان را بزارى نياز آورد

فرامرز چون پيش كابل رسيد * به شهر اندرون نامدارى نديد

گريزان همه شهر و گريان شده * ز سوك جهانگير بريان شده

بيامد بران دشت نخچيرگاه * بجايى كجا كنده بودند چاه