شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٦٣

[ كشتن رستم ، شغاد را و مردن ]

چو او تنگ شد در ميان دو چاه * ز چنگ زمانه همى جست راه

دو پايش فروشد بيك چاهسار * نبد جاى آويزش و كارزار

بن چاه پر حربه و تيغ تيز * نبد جاى مردى و راه گريز

بدرّيد پهلوى رخش سترگ * بر و پاى آن پهلوان بزرگ

به مردى تن خويش را بر كشيد * دلير از بن چاه بر سر كشيد

[ كشتن رستم ، شغاد را و مردن ]

[ كشتن رستم ، شغاد را و مردن ]

چو با خستگى چشمها برگشاد * بديد آن بد انديش روى شغاد

بدانست كان چاره و راه اوست * شغاد فريبنده بد خواه اوست

به دو گفت كاى مرد بدبخت و شوم * ز كار تو ويران شد آباد بوم

پشيمانى آيد ترا زين سخن * بپيچى ازين بد نگردى كهن

برو با فرامرز و يكتاه باش * بجان و دل او را نكو خواه باش

چنين پاسخ آورد ناكس شغاد * كه گردون گردان ترا داد داد

تو چندين چه نازى به خون ريختن * بايران بتاراج و آويختن

ز كابل نخواهى دگر بار سيم * نه شاهان شوند از تو زين پس به بيم

كه آمد كه بر تو سر آيد زمان * شوى كشته در دام آهرمنان

هم انگه سپهدار كابل ز راه * بدشت اندر آمد ز نخچيرگاه

گو پيل تن را چنان خسته ديد * همان خستگيهاش نابسته ديد

به دو گفت كاى نامدار سپاه * چه بودت برين دشت نخچيرگاه

شوم زود چندى پزشك آورم * ز درد تو خونين سرشك آورم

مگر خستگيهات گردد درست * نبايد مرا رخ بخوناب شست

تهمتن چنين داد پاسخ بدوى * كه اى مرد بد گوهر چاره جوى

سر آمد مرا روزگار پزشك * تو بر من مپالاى خونين سرشك

فراوان نمانى سر آيد زمان * كسى زنده بر نگذرد باسمان

نه من بيش دارم ز جمشيد فر * كه ببريد بيور ميانش به ار

نه از آفريدون و ز كىقباد * بزرگان و شاهان فرّخ نژاد

گلوى سياوش بخنجر بريد * گروى زره چون زمانش رسيد

همه شهرياران ايران بدند * برزم اندرون نرّه شيران بدند

برفتند و ما ديرتر مانديم * چو شير ژيان بر گذر مانديم

فرامرز پور جهان بين من * بيايد بخواهد ز تو كين من

چنين گفت پس با شغاد پليد * كه اكنون كه بر من چنين بد رسيد

ز تركش برآور كمان مرا * به كار آور آن ترجمان مرا

بزه كن بنه پيش من با دو تير * نبايد كه آن شير نخچيرگير

ز دشت اندر آيد ز بهر شكار * من اينجا فتاده چنين نابكار

ببيند مرا زو گزند آيدم * كمانى بود سودمند آيدم

ندرّد مگر ژنده شيرى تنم * زمانى بود تن به خاك افگنم

شغاد آمد آن چرخ را بر كشيد * بزه كرد و يك بارش اندر كشيد

بخنديد و پيش تهمتن نهاد * بمرگ برادر همى بود شاد