شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٦٢

[ چاه كندن شاه كابل در شكارگاه و فتادن رستم و زواره در آن ]

زده حربه‌ها را بن اندر زمين * همان نيز ژوپين و شمشير كين

بخاشاك كرده سر چاه كور * كه مردم نديدى نه چشم ستور

چو رستم دمان سر برفتن نهاد * سوارى برافگند پويان شغاد

كه آمد گو پيل تن با سپاه * بيا پيش و زان كرده زنهار خواه

سپهدار كابل بيامد ز شهر * زبان پر سخن دل پر از كين و زهر

چو چشمش به روى تهمتن رسيد * پياده شد از باره كو را بديد

ز سر شارهء هندوى برگرفت * برهنه شد و دست بر سر گرفت

همان موزه از پاى بيرون كشيد * بزارى ز مژگان همى خون كشيد

دو رخ را به خاك سيه بر نهاد * همى كرد پوزش ز كار شغاد

كه گر مست شد بنده از بيهشى * نمود اندران بيهشى سركشى

سزد گر ببخشى گناه مرا * كنى تازه آيين و راه مرا

همى رفت پيشش برهنه دو پاى * سرى پر ز كينه دلى پر ز راى

ببخشيد رستم گناه ورا * بيفزود زان پايگاه ورا

بفرمود تا سر بپوشيد و پاى * بزين بر نشست و بيامد ز جاى

بر شهر كابل يكى جاى بود * ز سبزى زمينش دلاراى بود

به دو اندرون چشمه بود و درخت * بشادى نهادند هر جاى تخت

بسى خوردنيها بياورد شاه * بياراست خرّم يكى جشنگاه

مى آورد و رامشگران را بخواند * مهان را بتخت مهى بر نشاند

ازان پس برستم چنين گفت شاه * كه چون رايت آيد بنخچيرگاه

يكى جاى دارم برين دشت و كوه * بهر جاى نخچير گشته گروه

همه دشت غرمست و آهو و گور * كسى را كه باشد تگاور ستور

بچنگ آيدش گور و آهو بدشت * ازان دشت خرّم نشايد گذشت

ز گفتار او رستم آمد بشور * ازان دشت پر آب و نخچير گور

به چيزى كه آيد كسى را زمان * بپيچد دلش كور گردد گمان

چنين است كار جهان جهان * نخواهد گشادن بما بر نهان

به دريا نهنگ و بهامون پلنگ * همان شير جنگاور تيز چنگ

ابا پشّه و مور در چنگ مرگ * يكى باشد ايدر بدن نيست برگ

بفرمود تا رخش را زين كنند * همه دشت پر باز و شاهين كنند

كمان كيانى بزه بر نهاد * همى راند بر دشت او با شغاد

زواره همى رفت با پيل تن * تنى چند ازان نامدار انجمن

بنخچير لشكر پراگنده شد * اگر كنده گر سوى آگنده شد

زواره تهمتن بران راه بود * ز بهر زمان كاندران چاه بود

همى رخش زان خاك مى يافت بوى * تن خويش را كرد چون گرد گوى

همى جست و ترسان شد از بوى خاك * زمين را بنعلش همى كرد چاك

بزد گام رخش تگاور به راه * چنين تا بيامد ميان دو چاه

دل رستم از رخش شد پر ز خشم * زمانش خرد را بپوشيد چشم

يكى تازيانه برآورد نرم * بزد نيك دل رخش را كرد گرم