شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٦١

[ چاه كندن شاه كابل در شكارگاه و فتادن رستم و زواره در آن ]

نكردست ياد از تو دستان سام * برادر ز تو كى برد نيز نام

تو از چاكران كمترى بر درش * برادر نخواند ترا مادرش

ز گفتار او تنگ دل شد شغاد * برآشفت و سر سوى زابل نهاد

همى رفت با كابلى چند مرد * دلى پر ز كين لب پر از باد سرد

بيامد بدرگاه فرّخ پدر * دلى پر ز چاره پر از كينه سر

هم انگه چو روى پسر ديد زال * چنان برز و بالا و آن فرّ و يال

بپرسيد بسيار و بنواختش * هم انگه بر پيل تن تاختش

ز ديدار او شاد شد پهلوان * چو ديدش خردمند و روشن روان

چنين گفت كز تخمهء سام شير * نزايد مگر زورمند و دلير

چگونه است كار تو با كابلى * چه گويند از رستم زابلى

چنين داد پاسخ برستم شغاد * كه از شاه كابل مكن نيز ياد

ازو نيكويى بد مرا پيش ازين * چو ديدى مرا خواندى آفرين

كنون مى خورد جنگ سازد همى * سر از هر كسى برفرازد همى

مرا بر سر انجمن خوار كرد * همان گوهر بد پديدار كرد

همى گفت تا كى ازين باژ و ساو * نه با سيستان ما نداريم تاو

ازين پس نگوييم كو رستمست * نه زو مردى و گوهر ما كمست

نه فرزند زالى مرا گفت نيز * و گر هستى او خود نيرزد به چيز

ازان مهتران شد دلم پر ز درد * ز كابل براندم دو رخساره زرد

چو بشنيد رستم بر آشفت و گفت * كه هرگز نماند سخن در نهفت

ازو نيز منديش و ز لشكرش * كه مه لشكرش باد و مه افسرش

من او را بدين گفته بىجان كنم * بروبر دل دوده پيچان كنم

ترا برنشانم بر تخت اوى * به خاك اندر آرم سر بخت اوى

همى داشتش روز چند ارجمند * سپرده به دو جايگاه بلند

ز لشكر گزين كرد شايسته مرد * كسى را كه زيبا بود در نبرد

بفرمود تا ساز رفتن كنند * ز زابل بكابل نشستن كنند

چو شد كار لشكر همه ساخته * دل پهلوان گشت پرداخته

بيامد بر مرد جنگى شغاد * كه با شاه كابل مكن رزم ياد

كه گر نام تو برنويسم بر آب * بكابل نيابد كس آرام و خواب

كه يا رد كه پيش تو آيد بجنگ * و گر تو بجنبى كه سازد درنگ

بر آنم كه او زين پشيمان شدست * وزين رفتنم سوى درمان شدست

بيارد كنون پيش خواهشگران * ز كابل گزيده فراوان سران

چنين گفت رستم كه اينست راه * مرا خود بكابل نبايد سپاه

زواره بس و نامور صد سوار * پياده همان نيز صد نامدار

بد اختر چو از شهر كابل برفت * بدان دشت نخچير شد شاه تفت

ببرد از ميان لشكرى چاه كن * كجا نام بردند زان انجمن

سراسر همه دشت نخچيرگاه * همه چاه بد كنده در زير راه