شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٦٠

[ رفتن رستم به كابل از بهر برادرش - شغاد ]

ز گنج بزرگ آنچ بد در خورش * فرستاد با نامور دخترش

همى داشتش چون يكى تازه سيب * كز اختر نبودى بروبر نهيب

بزرگان ايران و هندوستان * ز رستم زدندى همى داستان

چنان بد كه هر سال يك چرم گاو * ز كابل همى خواستى باژ و ساو

در انديشهء مهتر كابلى * چنان بد كزو رستم زابلى

نگيرد ز كار درم نيز ياد * ازان پس كه داماد او شد شغاد

چو هنگام باژ آمد آن بستدند * همه كابلستان بهم بر زدند

دژم شد ز كار برادر شغاد * نكرد آن سخن پيش كس نيز ياد

چنين گفت با شاه كابل نهان * كه من سير گشتم ز كار جهان

برادر كه او را ز من شرم نيست * مرا سوى او راه و آزرم نيست

چه مهتر برادر چه بيگانه‌يى * چه فرزانه مردى چه ديوانه‌يى

بسازيم و او را بدام آوريم * بگيتى بدين كار نام آوريم

بگفتند و هر دو برابر شدند * بانديشه از ماه برتر شدند

نگر تا چه گفتست مرد خرد * كه هر كس كه بد كرد كيفر برد

شبى تا بر آمد ز كوه آفتاب * دو تن را سر اندر نيامد بخواب

كه ما نام او از جهان كم كنيم * دل و ديدهء زال پر نم كنيم

چنين گفت با شاه كابل شغاد * كه گر زين سخن داد خواهيم داد

يكى سور كن مهتران را بخوان * مى و رود و رامشگران را بخوان

بمى خوردن اندر مرا سرد گوى * ميان كيان ناجوانمرد گوى

ز خوارى شوم سوى زابلستان * بنالم ز سالار كابلستان

چه پيش برادر چه پيش پدر * ترا ناسزا خوانم و بد گهر

بر آشوبد او را سر از بهر من * بيايد برين نامور شهر من

برآيد چنين كار بر دست ما * بچرخ فلك بر بود شست ما

تو نخچيرگاهى نگه كن به راه * بكن چاه چندى بنخچيرگاه

بر اندازهء رستم و رخش ساز * به بن در نشان تيغهاى دراز

همان نيزه و حربهء آبگون * سنان از بر و نيزه زير اندرون

اگر صد كنى چاه بهتر ز پنج * چو خواهى كه آسوده گردى ز رنج

بجاى آر صد مرد نيرنگ ساز * بكن چاه و بر باد مگشاى راز

سر چاه را سخت كن زان سپس * مگوى اين سخن نيز با هيچ كس

بشد شاه و راى از منش دور كرد * بگفتار آن بىخرد سور كرد

مهان را سراسر ز كابل بخواند * بخوان پسنديده‌شان برنشاند

چو نان خورده شد مجلس آراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

چو سر پر شد از بادهء خسروى * شغاد اندر آشفت از بد خوى

چنين گفت با شاه كابل كه من * همى سر فرازم بهر انجمن

برادر چو رستم چو دستان پدر * ازين نامورتر كه دارد گهر

ازو شاه كابل بر آشفت و گفت * كه چندين چه دارى سخن در نهفت

تو از تخمهء سام نيرم نه‌اى * برادر نه‌اى خويش رستم نه‌اى