شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٥٩

[ رفتن رستم به كابل از بهر برادرش - شغاد ]

بپيچاند آن را كه بيشى كند * و گر چند بيشى ز پيشى كند

ببخشايد آن را كه دارد خرد * ز اندازهء روز بر نگذرد

ازو يادگارى كنم در جهان * كه تا هست مردم نگردد نهان

بدين نامهء شهرياران پيش * بزرگان و جنگى سواران پيش

همه رزم و بزمست و راى و سخن * گذشته بسى روزگار كهن

همان دانش و دين و پرهيز و راى * همان رهنمونى بديگر سراى

ز چيزى كزيشان پسند آيدش * همين روز را سودمند آيدش

كزان برتران يادگارش بود * همان مونس روزگارش بود

همى چشم دارم بدين روزگار * كه دينار يابم من از شهريار

دگر چشم دارم بديگر سراى * كه آمرزش آيد مرا از خداى

كه از من پس از مرگ ماند نشان * ز گنج شهنشاه گردنكشان

كنون باز گردم بگفتار سرو * فروزندهء سهل ماهان بمرو

[ رفتن رستم به كابل از بهر برادرش - شغاد ]

[ رفتن رستم به كابل از بهر برادرش - شغاد ]

چنين گويد آن پير دانش پژوه * هنرمند و گوينده و باشكوه

كه در پرده بد زال را برده‌يى * نوازندهء رود و گوينده‌يى

كنيزك پسر زاد روزى يكى * كه از ماه پيدا نبود اندكى

به بالا و ديدار سام سوار * ازو شاد شد دودهء نامدار

ستاره شناسان و كنداوران * ز كشمير و كابل گزيده سران

ز آتش پرست و ز يزدان پرست * برفتند با زيج رومى بدست

گرفتند يك سر شمار سپهر * كه دارد بران كودك خرد مهر

ستاره شمر كان شگفتى بديد * همى اين بدان آن بدين بنگريد

بگفتند با زال سام سوار * كه اى از بلند اختران يادگار

گرفتيم و جستيم راز سپهر * ندارد بدين كودك خرد مهر

چو اين خوب چهره به مردى رسد * بگاه دليرى و گردى رسد

كند تخمهء سام نيرم تباه * شكست اندر آرد بدين دستگاه

همه سيستان زو شود پر خروش * همه شهر ايران بر آيد به جوش

شود تلخ ازو روز بر هر كسى * ازان پس بگيتى نماند بسى

غمى گشت زان كار دستان سام * ز دادار گيتى همى برد نام

بيزدان چنين گفت كاى رهنماى * تو دارى سپهر روان را بپاى

بهر كار پشت و پناهم توى * نمايندهء راى و را هم توى

سپهر آفريدى و اختر همان * همه نيكويى باد ما را گمان

بجز كام و آرام و خوبى مباد * ورا نام كرد آن سپهبد شغاد

همى داشت مادر چو شد سير شير * دلارام و گوينده و يادگير

بران سال كودك برافراخت يال * بر شاه كابل فرستاد زال

جوان شد به بالاى سرو بلند * سوارى دلاور بگرز و كمند

سپهدار كابل به دو بنگريد * همى تاج و تخت كيان را سزيد

بگيتى بديدار او بود شاد * به دو داد دختر ز بهر نژاد