شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٥٧

[ باز فرستادن رستم ، بهمن را به ايران ]

چو پيمان كند شاه پوزش پذير * كزين پس نينديشد از كار تير

نهان من و جان من پيش اوست * اگر گنج و تاجست و گر مغز و پوست

چو آن نامه شد نزد شاه جهان * پراگنده شد آن ميان مهان

پشوتن بيامد گوايى بداد * سخنهاى رستم همه كرد ياد

همان زارى و پند و اروند او * سخن گفتن از مرز و پيوند او

ازان نامور شاه خشنود گشت * گراينده را آمدن سود گشت

ز رستم دل نامور گشت خوش * نزد نيز بر دل ز تيمار تش

هم اندر زمان نامه پاسخ نوشت * بباغ بزرگى درختى بكشت

چنين گفت كز جور چرخ بلند * چو خواهد رسيدن كسى را گزند

بپرهيز چون باز دارد كسى * و گر سوى دانش گرايد بسى

پشوتن بگفت آنچ در خواستى * دل من به خوبى بياراستى

ز گردون گردان كه يا رد گذشت * خردمند گرد گذشته نگشت

تو آنى كه بودى و زان بهترى * بهند و بقنّوج بر مهترى

ز بيشى هر آنچت ببايد بخواه * ز تخت و ز مهر و ز تيغ و كلاه

فرستاده پاسخ بياورد زود * بدان سان كه رستمش فرموده بود

چنين تا بر آمد برين گاه چند * ببد شاهزاده به بالا بلند

خردمند و با دانش و دستگاه * بشاهى بر افراخت فرّخ كلاه

بدانست جاماسپ آن نيك و بد * كه آن پادشاهى ببهمن رسد

بگشتاسپ گفت اى پسنديده شاه * ترا كرد بايد ببهمن نگاه

ز دانش پدر هرچ جست اندر اوى * بجاى آمد و گشت با آب روى

به بيگانه شهرى فراوان بماند * كسى نامهء تو بروبر نخواند

ببهمن يكى نامه بايد نوشت * بسان درختى بباغ بهشت

كه دارى بگيتى جز او يادگار * گسارندهء درد اسفنديار

خوش آمد سخن شاه گشتاسپ را * بفرمود فرخنده جاماسپ را

كه بنويس يك نامه نزديك اوى * يكى سوى گردنكش كينه جوى

كه يزدان سپاس اى جهان پهلوان * كه ما از تو شاديم و روشن روان

نبيره كه از جان گرامىتر است * بدانش ز جاماسپ نامىتر است

ببخت تو آموخت فرهنگ و راى * سزد گر فرستى كنون باز جاى

يكى سوى بهمن كه اندر زمان * چو نامه بخوانى بزابل ممان

كه ما را بديدارت آمد نياز * بر آراى كار و درنگى مساز

برستم چو برخواند نامه دبير * بدان شاد شد مرد دانش پذير

ز چيزى كه بودش بگنج اندرون * ز خفتان و ز خنجر آبگون

ز برگستوان و ز تير و كمان * ز گوپال و ز خنجر هندوان

ز كافور و ز مشك و ز عود تر * هم از عنبر و گوهر و سيم و زر

ز بالا و از جامهء نابريد * پرستار و ز كودكان نارسيد

كمرهاى زرّين و زرّين ستام * ز ياقوت با زنگ زرّين دو جام

همه پاك رستم ببهمن سپرد * برنده بگنجور او بر شمرد