شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٥٦

[ باز فرستادن رستم ، بهمن را به ايران ]

بگشتاسپ گفتند كاى نامدار * نينديشى از كار اسفنديار

كجا شد نخستين بكين زرير * همى گور بستد ز چنگال شير

ز تركان همى كين او بازخواست * به دو شد همى پادشاهيت راست

بگفتار بد گوش كردى ببند * بغل ّ گران و بگرز و كمند

چو او بسته آمد نيا كشته شد * سپه را همه روز برگشته شد

چو ارجاسپ آمد ز خلّخ ببلخ * همه زندگانى شد از رنج تلخ

چو ما را كه پوشيده داريم روى * برهنه بياورد ز ايوان بكوى

چو نوش آذر زرد هشتى بكشت * گرفت آن زمان پادشاهى بمشت

تو دانى كه فرزند مردى چه كرد * برآورد از يشان دم و دود و گرد

ز رويين دژ آورد ما را برت * نگهبان كشور بد و افسرت

از ايدر بزابل فرستاديش * بسى پند و اندرزها داديش

كه تا از پى تاج بىجان شود * جهانى برو زار و پيچان شود

نه سيمرغ كشتش نه رستم نه زال * تو كشتى مر او را چو كشتى منال

ترا شرم بادا ز ريش سپيد * كه فرزند كشتى ز بهر اميد

جهاندار پيش از تو بسيار بود * كه بر تخت شاهى سزاوار بود

بكشتن ندادند فرزند را * نه از دودهء خويش و پيوند را

چنين گفت پس با پشوتن كه خيز * برين آتش تيزبر آب ريز

بيامد پشوتن ز ايوان شاه * زنان را بياورد زان جايگاه

پشوتن چنين گفت با مادرش * كه چندين بتنگى چه كوبى درش

كه او شاد خفتست و روشن روان * چو سير آمد از مرز و از مرزبان

بپذرفت مادر ز دين دار پند * بداد خداوند كرد او پسند

ازان پس بسالى بهر بر زنى * بايران خروشى بد و شيونى

ز تير گز و بند دستان زال * همى مويه كردند بسيار سال

[ باز فرستادن رستم ، بهمن را به ايران ]

[ باز فرستادن رستم ، بهمن را به ايران ]

همى بود بهمن بزابلستان * بنخجير گر با مى و گلستان

سوارى و مى خوردن و بارگاه * بياموخت رستم بدان پور شاه

بهر چيز پيش از پسر داشتش * شب و روز خندان ببر داشتش

چو گفتار و كردار پيوسته شد * در كين بگشتاسپ بر بسته شد

يكى نامه بنوشت رستم به درد * همه كار فرزند او ياد كرد

سر نامه كرد آفرين از نخست * بدانكس كه كينه نبودش نجست

دگر گفت يزدان گواى منست * پشوتن بدين رهنماى منست

كه من چند گفتم باسفنديار * مگر كم كند كينه و كارزار

سپردم به دو كشور و گنج خويش * گزيدم ز هر گونه‌يى رنج خويش

زمانش چنين بود نگشاد چهر * مرا دل پر از درد و سر پر ز مهر

بدين گونه بد گردش آسمان * بسنده نباشد كسى با زمان

كنون اين جهانجوى نزد منست * كه فرّخ نژاد اورمزد منست

هنرهاى شاهانش آموختم * از اندرز فام خرد توختم