شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٥٥

[ آوردن پشوتن گاسونهء اسفنديار نزد گشتاسپ ]

چو آگاه شد مادر و خواهران * ز ايوان برفتند با دختران

برهنه سر و پاى پر گرد و خاك * بتن بر همه جامه كردند چاك

پشوتن همى رفت گريان به راه * پس پشت تابوت و اسپ سياه

زنان از پشوتن در آويختند * همى خون ز مژگان فرو ريختند

كه اين بند تابوت را برگشاى * تن خسته يك بار ما را نماى

پشوتن غمى شد ميان زنان * خروشان و گوشت از دو بازو كنان

بآهنگران گفت سوهان تيز * بياريد كامد كنون رستخيز

سر تنگ تابوت را باز كرد * بنوّى يكى مويه آغاز كرد

چو مادرش با خواهران روى شاه * پر از مشك ديدند ريش سياه

برفتند يك سر ز بالين شاه * خروشان بنزديك اسپ سياه

بسودند پر مهر يال و برش * كتايون همى ريخت خاك از برش

كزو شاه را روز برگشته بود * بآورد بر پشت او كشته بود

كزين پس كرا برد خواهى بجنگ * كرا داد خواهى بچنگ نهنگ

بيالش همى اندر آويختند * همى خاك بر تاركش ريختند

بابر اندر آمد خروش سپاه * پشوتن بيامد بايوان شاه

خروشيد و ديدش نبردش نماز * بيامد بنزديك تختش فراز

بآواز گفت اى سر سركشان * ز برگشتن بختت آمد نشان

ازين با تن خويش بد كرده‌اى * دم از شهر ايران برآورده‌اى

ز تو دور شد فرّه و بخردى * بيابى تو بادافره ايزدى

شكسته شد اين نامور پشت تو * كزين پس بود باد در مشت تو

پسر را به خون دادى از بهر تخت * كه مه تخت بيناد چشمت مه بخت

جهانى پر از دشمن و پر بدان * نماند به تو تاج تا جاودان

بدين گيتيت در نكوهش بود * بروز شمارت پژوهش بود

بگفت اين و رخ سوى جاماسپ كرد * كه اى شوم بد كيش و بد زاد مرد

ز گيتى ندانى سخن جز دروغ * بكژّى گرفتى ز هر كس فروغ

ميان كيان دشمنى افگنى * همى اين بدان آن بدين بر زنى

ندانى همى جز بد آموختن * گسستن ز نيكى بدى توختن

يكى كشت كردى تو اندر جهان * كه كس ندرود آشكار و نهان

بزرگى بگفتار تو كشته شد * كه روز بزرگان همه گشته شد

تو آموختى شاه را راه كژ * ايا پير بىراه و كوتاه و كژ

تو گفتى كه هوش يل اسفنديار * بود بر كف رستم نامدار

بگفت اين و گويا زبان برگشاد * همه پند و اندرز او كرد ياد

هم اندرز بهمن برستم بگفت * برآورد رازى كه بود از نهفت

چو بشنيد اندرز او شهريار * پشيمان شد از كار اسفنديار

پشوتن بگفت آنچ بودش نهان * بآواز با شهريار جهان

چو پردخته گشت از بزرگان سراى * برفتند به آفريد و هماى

بپيش پدر بر بخستند روى * ز درد برادر بكندند موى