شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٥٤

[ آوردن پشوتن گاسونهء اسفنديار نزد گشتاسپ ]

زواره به دو گفت كاى نامدار * نبايست پذرفت زو زينهار

ز دهقان تو نشنيدى آن داستان * كه ياد آرد از گفتهء باستان

كه گر پرورى بچّهء نره شير * شود تيز دندان و گردد دلير

چو سر بركشد زود جويد شكار * نخست اندر آيد بپروردگار

دو پهلو بر آشفته از خشم بد * نخستين ازان بد بزابل رسد

چو شد كشته شاهى چو اسفنديار * ببينند ازين پس بد روزگار

ز بهمن رسد بد بزابلستان * بپيچند پيران كابلستان

نگه كن كه چون او شود تاج دار * بپيش آورد كين اسفنديار

به دو گفت رستم كه با آسمان * نتابد بد انديش و نيكى گمان

من آن برگزيدم كه چشم خرد * به دو بنگرد نام ياد آورد

گر او بد كند پيچد از روزگار * تو چشم بلا را بتندى مخار

يكى نغز تابوت كرد آهنين * بگسترد فرشى ز ديباى چين

بيندود يك روى آهن بقير * پراگند بر قير مشك و عبير

ز ديباى زربفت كردش كفن * خروشان برو نامدار انجمن

ازان پس بپوشيد روشن برش * ز پيروزه بر سر نهاد افسرش

سر تنگ تابوت كردند سخت * شد آن بارور خسروانى درخت

چل اشتر بياورد رستم گزين * ز بالا فروهشته ديباى چين

دو اشتر بدى زير تابوت شاه * چپ و راست پيش و پس اندر سپاه

همه خسته روى و همه كنده موى * زبان شاه گوى و روان شاه جوى

بريده بش و دم اسپ سياه * پشوتن همى برد پيش سياه

برو بر نهاده نگونسار زين * ز زين اندر آويخته گرز كين

همان نامور خود و خفتان اوى * همان جوله و مغفر جنگجوى

سپه رفت و بهمن بزابل بماند * بمژگان همى خون دل برفشاند

تهمتن ببردش بايوان خويش * همى پرورانيد چون جان خويش

بگشتاسپ آگاهى آمد ز راه * نگون شد سر نامبردار شاه

همى جامه را چاك زد بر برش * به خاك اندر آمد سر و افسرش

خروشى بر آمد ز ايوان بزار * جهان شد پر از نام اسفنديار

بايران ز هر سو كه رفت آگهى * بينداخت هر كس كلاه مهى

همى گفت گشتاسپ كاى پاك دين * كه چون تو نبيند زمان و زمين

پس از روزگار منوچهر باز * نيامد چو تو نيز گردنفراز

بيالود تيغ و بپالود كيش * مهانرا همى داشت بر جاى خويش

بزرگان ايران گرفتند خشم * ز آزرم گشتاسپ شستند چشم

بآواز گفتند كاى شوربخت * چو اسفنديارى تو از بهر تخت

بزابل فرستى بكشتن دهى * تو بر گاه تاج مهى بر نهى

سرت را ز تاج كيان شرم باد * برفتن پى اخترت نرم باد

برفتند يك سر ز ايوان او * پر از خاك شد كاخ و ديوان او