شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٥٣

[ اندرز كردن اسفنديار رستم را ]

نشانمش بر نامور تخت عاج * نهم بر سرش بر دلاراى تاج

ز رستم چو بشنيد گويا سخن * به دو گفت نو گير چون شد كهن

چنان دان كه يزدان گواى منست * برين دين به رهنماى منست

كزين نيكويها كه تو كرده‌اى * ز شاهان پيشين كه پرورده‌اى

كنون نيك نامت ببد بازگشت * ز من روى گيتى پر آواز گشت

غم آمد روان ترا بهره زين * چنين بود راى جهان آفرين

چنين گفت پس با پشوتن كه من * نجويم همى زين جهان جز كفن

چو من بگذرم زين سپنجى سراى * تو لشكر بياراى و شو باز جاى

چو رفتى بايران پدر را بگوى * كه چون كام يا بى بهانه مجوى

زمانه سراسر بكام تو گشت * همه مرزها پر ز نام تو گشت

اميدم نه اين بود نزديك تو * سزا اين بد از جان تاريك تو

جهان راست كردم بشمشير داد * ببد كس نيارست كرد از تو ياد

بايران چو دين بهى راست شد * بزرگى و شاهى مرا خواست شد

بپيش سران پندها داديم * نهانى بكشتن فرستاديم

كنون زين سخن يافتى كام دل * بياراى و بنشين بآرام دل

چو ايمن شدى مرگ را دور كن * بايوان شاهى يكى سور كن

ترا تخت سختى و كوشش مرا * ترا نام تابوت و پوشش مرا

چه گفت آن جهان ديده دهقان پير * كه نگريزد از مرگ پيكان تير

مشو ايمن از گنج و تاج و سپاه * روانم ترا چشم دارد به راه

چو آيى بهم پيش داور شويم * بگوييم و گفتار او بشنويم

كزو باز گردى بمادر بگوى * كه سير آمد از رزم پرخاش جوى

كه با تير او گبر چون باد بود * گذر كرده بر كوه پولاد بود

پس من تو زود آيى اى مهربان * تو از من مرنج و مرنجان روان

برهنه مكن روى بر انجمن * مبين نيز چهر من اندر كفن

ز ديدار زارى بيفزايدت * كس از بخردان نيز نستايدت

همان خواهران را و جفت مرا * كه جويا بدندى نهفت مرا

بگويى بدان پر هنر بخردان * كه پدرود باشيد تا جاودان

ز تاج پدر بر سرم بد رسيد * در گنج را جان من شد كليد

فرستادم اينك بنزديك او * كه شرم آورد جان تاريك او

بگفت اين و برزد يكى تيز دم * كه بر من ز گشتاسپ آمد ستم

هم آنگه برفت از تنش جان پاك * تن خسته افگنده بر تيره خاك

تهمتن بنزد پشوتن رسيد * همه جامه بر تن سراسر دريد

بر و جامه رستم همى پاره كرد * سرش پر ز خاك و دلش پر ز درد

همى گفت زار اى نبرده سوار * نيا شاه جنگى پدر شهريار

به خوبى شده در جهان نام من * ز گشتاسپ بد شد سرانجام من

چو بسيار بگريست با كشته گفت * كه اى در جهان شاه بىيار و جفت

روان تو بادا ميان بهشت * بد انديش تو بدرود هرچ كشت