شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٥٢

[ اندرز كردن اسفنديار رستم را ]

كه تا من بگيتى كمر بسته‌ام * بسى رزم گردنكشان جسته‌ام

سوارى نديدم چو اسفنديار * زره دار با جوشن كارزار

چو بيچاره برگشتم از دست اوى * بديدم كمان و بر و شست اوى

سوى چاره گشتم ز بيچارگى * بدادم به دو سر بيكبارگى

زمان ورا در كمان ساختم * چو روزش سر آمد بينداختم

گر او را همى روز باز آمدى * مرا كار گز كى فراز آمدى

ازين خاك تيره ببايد شدن * بپرهيز يك دم نشايد زدن

همانست كز گز بهانه منم * وزين تيرگى در فسانه منم

[ اندرز كردن اسفنديار رستم را ]

[ اندرز كردن اسفنديار رستم را ]

چنين گفت با رستم اسفنديار * كه اكنون سر آمد مرا روزگار

تو اكنون مپرهيز و خيز ايدر آى * كه ما را دگرگونه‌تر گشت راى

مگر بشنوى پند و اندرز من * بدانى سر مايه و ارز من

بكوشى و آن را بجاى آورى * بزرگى برين رهنماى آورى

تهمتن بگفتار او داد گوش * پياده بيامد برش با خروش

همى ريخت از ديدگان آب گرم * همى مويه كردش بآواى نرم

چو دستان خبر يافت از رزمگاه * ز ايوان چو باد اندر آمد به راه

ز خانه بيامد بدشت نبرد * دو ديده پر از آب و دل پر ز درد

زواره فرامرز چون بيهشان * برفتند چندى ز گردنكشان

خروشى بر آمد ز آوردگاه * كه تاريك شد روى خورشيد و ماه

برستم چنين گفت زال اى پسر * ترا بيش گريم به درد جگر

كه ايدون شنيدم ز داناى چين * ز اخترشناسان ايران زمين

كه هر كس كه او خون اسفنديار * بريزد سر آيد برو روزگار

بدين گيتيش شور بختى بود * و گر بگذرد رنج و سختى بود

چنين گفت با رستم اسفنديار * كه از تو نديدم بد روزگار

زمانه چنين بود و بود آنچ بود * سخن هرچ گويم ببايد شنود

بهانه تو بودى پدر بد زمان * نه رستم نه سيمرغ و تير و كمان

مرا گفت رو سيستان را بسوز * نخواهم كزين پس بود نيمروز

بكوشيد تا لشكر و تاج و گنج * به دو ماند و من بمانم برنج

كنون بهمن اين نامور پور من * خردمند و بيدار دستور من

بميرم پدروارش اندر پذير * همه هرچ گويم ترا ياد گير

بزابلستان در ورا شاد دار * سخنهاى بد گوى را ياد دار

بياموزش آرايش كارزار * نشستنگه بزم و دشت شكار

مى و رامش و زخم چوگان و كار * بزرگى و بر خوردن از روزگار

چنين گفت جاماسپ گم بوده نام * كه هرگز بگيتى مبيناد كام

كه بهمن ز من يادگارى بود * سرافرازتر شهريارى بود

تهمتن چو بشنيد بر پاى خاست * ببر زد بفرمان او دست راست

كه تو بگذرى زين سخن نگذرم * سخن هرچ گفتى به جاى آورم