شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٥٠

[ تير انداختن رستم اسفنديار را به چشم ]

جز از بندگر كوشش ( و ) كارزار * بپيشم دگرگونه پاسخ ميار

بتندى بپاسخ گو نامدار * چنين گفت كاى پر هنر شهريار

همى خوار دارى تو گفتار من * بخيره بجويى تو آزار من

چنين داد پاسخ كه چند از فريب * همانا بتنگ اندر آمد نشيب

[ تير انداختن رستم اسفنديار را به چشم ]

[ تير انداختن رستم اسفنديار را به چشم ]

بدانست رستم كه لابه به كار * نيايد همى پيش اسفنديار

كمان را بزه كرد و آن تير گز * كه پيكانش را داده بد آب رز

همى راند تير گز اندر كمان * سر خويش كرده سوى آسمان

همى گفت كاى پاك دادار هور * فزايندهء دانش و فرّ و زور

همى بينى اين پاك جان مرا * توان مرا هم روان مرا

كه چندين بپيچم كه اسفنديار * مگر سر بپيچاند از كارزار

تو دانى كه بيداد كوشد همى * همى جنگ و مردى فروشد همى

ببادافره اين گناهم مگير * توى آفرينندهء ماه و تير

چو خودكامه جنگى بديد آن درنگ * كه رستم همى دير شد سوى جنگ

به دو گفت كاى سگزى بدگمان * نشد سير جانت ز تير و كمان

ببينى كنون تير گشتاسپى * دل شير و پيكان لهراسپى

يكى تير بر ترگ رستم بزد * چنان كز كمان سواران سزد

تهمتن گز اندر كمان راند زود * بران سان كه سيمرغ فرموده بود

بزد تير بر چشم اسفنديار * سيه شد جهان پيش آن نامدار

خم آورد بالاى سرو سهى * ازو دور شد دانش و فرّهى

نگون شد سر شاه يزدان پرست * بيفتاد چاچى كمانش ز دست

گرفته بش و يال اسپ سياه * ز خون لعل شد خاك آوردگاه

چنين گفت رستم باسفنديار * كه آورد آن تخم زفتى ببار

تو آنى كه گفتى كه رويين تنم * بلند آسمان بر زمين بر زنم

من از شست تو هشت تير خدنگ * بخوردم نناليدم از نام و ننگ

بيك تير برگشتى از كارزار * بخفتى بران بارهء نامدار

هم اكنون به خاك اندر آيد سرت * بسوزد دل مهربان مادرت

هم انگه سر نامبردار شاه * نگون اندر آمد ز پشت سياه

زمانى همى بود تا يافت هوش * بر خاك بنشست و بگشاد گوش

سر تير بگرفت و بيرون كشيد * همى پرّ و پيكانش در خون كشيد

همانگه به بهمن رسيد آگهى * كه تيره شد آن فرّ شاهنشهى

بيامد بپيش پشوتن بگفت * كه پيكار ما گشت با درد جفت

تن ژنده پيل اندر آمد به خاك * دل ما ازين درد كردند چاك

برفتند هر دو پياده دوان * ز پيش سپه تا بر پهلوان

بديدند جنگى برش پر ز خون * يكى تير پر خون بدست اندرون

پشوتن بر و جامه را كرد چاك * خروشان بسر بر همى كرد خاك

همى گشت بهمن به خاك اندرون * بماليد رخ را بدان گرم خون