شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٤٩

[ بازگشتن رستم به جنگ اسفنديار ]

بدانم كه بخت تو شد كندرو * كه كين آورد هر زمان نو بنو

بپوشيد جوشن يل اسفنديار * بيامد بر رستم نامدار

خروشيد چون روى رستم بديد * كه نام تو باد از جهان ناپديد

فراموش كردى تو سگزى مگر * كمان و بر مرد پرخاشخر

ز نيرنگ زالى بدين سان درست * و گرنه كه پايت همى گور جست

بكوبمت زين گونه امروز يال * كزين پس نبيند ترا زنده زال

چنين گفت رستم باسفنديار * كه اى سير ناگشته از كارزار

بترس از جهاندار يزدان پاك * خرد را مكن با دل اندر مغاك

من امروز نز بهر جنگ آمدم * پى پوزش و نام و ننگ آمدم

تو با من به بيداد كوشى همى * دو چشم خرد را بپوشى همى

بخورشيد و ماه و باستا و زند * كه دل را نرانى به راه گزند

نگيرى به ياد آن سخنها كه رفت * و گر پوست بر تن كسى را بكفت

بيايى ببينى يكى خان من * روندست كام تو بر جان من

گشايم در گنج ديرينه باز * كجا گرد كردم بسال دراز

كنم بار بر بارگيهاى خويش * بگنجور ده تا براند ز پيش

برابر همى با تو آيم به راه * كنم هرچ فرمان دهى پيش شاه

اگر كشتنيم او كشد شايدم * همان نيز اگر بند فرمايدم

همى چاره جويم كه تا روزگار * ترا سير گرداند از كارزار

نگه كن كه داناى پيشى چه گفت * كه هرگز مباد اختر شوم جفت

چنين داد پاسخ كه مرد فريب * نيم روز پرخاش و روز نهيب

اگر زنده خواهى كه مانى بجاى * نخستين سخن بند برنه بپاى

از ايوان و خان چند گويى همى * رخ آشتى را بشويى همى

دگر باره رستم زبان برگشاد * مكن شهريارا ز بيداد ياد

مكن نام من در جهان زشت و خوار * كه جز بد نيايد ازين كارزار

هزارانت گوهر دهم شاهوار * همان يارهء زرّ با گوشوار

هزارانت بنده دهم نوش لب * پرستنده باشد ترا روز و شب

هزارت كنيزك دهم خلّخى * كه زيباى تاج‌اند با فرّخى

دگر گنج سام نريمان و زال * گشايم بپيش تو اى بىهمال

همه پاك پيش تو گرد آورم * ز زابلستان نيز مرد آورم

كه تا مر ترا نيز فرمان كنند * روان را بفرمان گروگان كنند

ازان پس بپيشت پرستاروار * دوان با تو آيم بر شهريار

ز دل دور كن شهريارا تو كين * مكن ديو را با خرد همنشين

جز از بند ديگر ترا دست هست * به من بر كه شاهى و يزدان پرست

كه از بند تا جاودان نام بد * بماند به من و ز تو انجام بد

برستم چنين گفت اسفنديار * كه تا چند گويى سخن نابكار

مرا گويى از راه يزدان بگرد * ز فرمان شاه جهانبان بگرد

كه هر كو ز فرمان شاه جهان * بگردد سر آيد به دو بر زمان