شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٤٨

[ بازگشتن رستم به جنگ اسفنديار ]

همى راند تا پيش دريا رسيد * ز سيمرغ روى هوا تيره ديد

چو آمد بنزديك دريا فراز * فرود آمد آن مرغ گردنفراز

برستم نمود آن زمان راه خشك * همى آمد از باد او بوى مشك

بماليد بر تاركش پرّ خويش * بفرمود تا رستم آمدش پيش

گزى ديد بر خاك سر بر هوا * نشست از برش مرغ فرمانروا

به دو گفت شاخى گزين راست‌تر * سرش برترين و تنش كاست‌تر

بدان گز بود هوش اسفنديار * تو اين چوب را خوار مايه مدار

بر آتش مرين چوب را راست كن * نگه كن يكى نغز پيكان كهن

بنه پرّ و پيكان بروبر نشان * نمودم ترا از گزندش نشان

چو ببريد رستم تن شاخ گز * بيامد ز دريا بايوان و رز

بران كار سيمرغ بد رهنماى * همى بود بر تارك او بپاى

به دو گفت اكنون چو اسفنديار * بيايد بجويد ز تو كارزار

تو خواهش كن و لابه و راستى * مكوب ايچ گونه در كاستى

مگر باز گردد بشيرين سخن * به ياد آيدش روزگار كهن

كه تو چند گه بودى اندر جهان * برنج و به سختى ز بهر مهان

چو پوزش كنى چند نپذيردت * همى از فرومايگان گيردت

بزه كن كمان را و اين چوب گز * بدين گونه پرورده در آب رز

ابر چشم او راست كن هر دو دست * چنانچون بود مردم گز پرست

زمانه برد راست آن را به چشم * بدانگه كه باشد دلت پر ز خشم

تن زال را مرغ پدرود كرد * ازو تار و ز خويشتن پود كرد

ازان جايگه نيك دل برپريد * چو اندر هوا رستم او را بديد

يكى آتش چوب پرتاب كرد * دلش را بران رزم شاداب كرد

يكى تيز پيكان به دو در نشاند * چپ و راست پرها بروبر نشاند

[ بازگشتن رستم به جنگ اسفنديار ]

[ بازگشتن رستم به جنگ اسفنديار ]

سپيده همانگه ز كه بر دميد * ميان شب تيره اندر چميد

بپوشيد رستم سليح نبرد * همى از جهان آفرين ياد كرد

چو آمد بر لشكر نامدار * كه كين جويد از رزم اسفنديار

به دو گفت برخيز ازين خواب خوش * بر آويز با رستم كينه كش

چو بشنيد آوازش اسفنديار * سليح جهان پيش او گشت خوار

چنين گفت پس با پشوتن كه شير * بپيچد ز چنگال مرد دلير

گمانى نبردم كه رستم ز راه * بايوان كشد ببر و گبر و كلاه

همان باركش رخش زير اندرش * ز پيكان نبود ايچ پيدا برش

شنيدم كه دستان جادو پرست * بهنگام يازد بخورشيد دست

چو خشم آرد از جادوان بگذرد * برابر نكردم پس اين با خرد

پشوتن به دو گفت پر آب چشم * كه بر دشمنت باد تيمار و خشم

چه بودت كه امروز پژمرده‌اى * همانا بشب خواب نشمرده‌اى

ميان جهان اين دو يل را چه بود * كه چندين همى رنج بايد فزود