شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٤٧

[ چاره ساختن سيمرغ ، رستم را ]

گر ايدونك رستم نگردد درست * كجا خواهم اندر جهان جاى جست

همه سيستان پاك ويران كنند * بكام دليران ايران كنند

شود كنده اين تخمهء ما ز بن * كنون بر چه رانيم يك سر سخن

نگه كرد مرغ اندران خستگى * بديد اندرو راه پيوستگى

ازو چار پيكان ببيرون كشيد * بمنقار ازان خستگى خون كشيد

بران خستگيها بماليد پر * هم اندر زمان گشت با زيب و فر

به دو گفت كاين خستگيها ببند * همى باش يك چند دور از گزند

يكى پرّ من تر بگردان بشير * بمال اندران خستگيهاى تير

بران همنشان رخش را پيش خواست * فرو كرد منقار بر دست راست

برون كرد پيكان شش از گردنش * نبد خسته گر بسته جايى تنش

همانگه خروشى بر آورد رخش * بخنديد شادان دل تاج بخش

به دو گفت مرغ اى گو پيل تن * توى نامبردار هر انجمن

چرا رزم جستى ز اسفنديار * كه او هست رويين تن و نامدار

به دو گفت رستم گر او را ز بند * نبودى دل من نگشتى نژند

مرا كشتن آسان تر آيد ز ننگ * و گر باز مانم بجايى ز جنگ

چنين داد پاسخ كز اسفنديار * اگر سر بجا آورى نيست عار

كه اندر زمانه چنويى نخاست * به دو دارد ايران همى پشت راست

بپرهيزى از وى نباشد شگفت * مرا از خود اندازه بايد گرفت

كه آن جفت من مرغ با دستگاه * بدستان و شمشير كردش تباه

اگر با من اكنون تو پيمان كنى * سر از جنگ جستن پشيمان كنى

نجويى فزونى باسفنديار * گه كوشش و جستن كارزار

ور ايدونك او را بيامد زمان * نينديشى از پوزش بىگمان

پس انگه يكى چاره سازم ترا * بخورشيد سر برفرازم ترا

چو بشنيد رستم دلش شاد شد * از انديشهء بستن آزاد شد

به دو گفت كز گفت تو نگذرم * و گر تيغ بارد هوا بر سرم

چنين گفت سيمرغ كز راه مهر * بگويم كنون با تو راز سپهر

كه هر كس كه او خون اسفنديار * بريزد ورا بشكرد روزگار

همان نيز تا زنده باشد ز رنج * رهايى نيابد نماندش گنج

بدين گيتيش شوربختى بود * و گر بگذرد رنج و سختى بود

شگفتى نمايم هم امشب ترا * ببندم ز گفتار بد لب ترا

برو رخش رخشنده را بر نشين * يكى خنجر آبگون برگزين

چو بشنيد رستم ميان را ببست * و زان جايگه رخش را بر نشست

بسيمرغ گفت اى گزين جهان * چه خواهد برين مرگ ما ناگهان

جهان يادگارست و ما رفتنى * بگيتى نماند بجز مردمى

بنام نكو گر بميرم رواست * مرا نام بايد كه تن مرگ راست

كجا شد فريدون و هوشنگ شاه * كه بودند با گنج و تخت و كلاه

برفتند و ما را سپردند جاى * جهان را چنين است آيين و راى