شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٤٦

[ چاره ساختن سيمرغ ، رستم را ]

زدم چند بر گبر اسفنديار * گراينده دست مرا داشت خوار

همان تيغ من گر بديدى پلنگ * نهان داشتى خويشتن زير سنگ

نبرّد همى جوشن اندر برش * نه آن پارهء پرنيان بر سرش

سپاسم ز يزدان كه شب تيره شد * دران تيرگى چشم او خيره شد

برستم من از چنگ آن اژدها * ندانم كزين خسته آيم رها

چه انديشم اكنون جزين نيست راى * كه فردا بگردانم از رخش پاى

بجايى شوم كو نيابد نشان * بزابلستان گر كند سر فشان

سرانجام ازان كار سير آيد او * اگر چه ز بد سير دير آيد او

به دو گفت زال اى پسر گوش دار * سخن چون به ياد آورى هوش دار

همه كارهاى جهان را در است * مگر مرگ كان را درى ديگر است

يكى چاره دانم من اين را گزين * كه سيمرغ را يار خوانم برين

گر او باشدم زين سخن رهنماى * بماند بما كشور و بوم و جاى

[ چاره ساختن سيمرغ ، رستم را ]

[ چاره ساختن سيمرغ ، رستم را ]

ببودند هر دو بران راى مند * سپهبد بر آمد به بالا بلند

از ايوان سه مجمر پر آتش ببرد * برفتند با او سه هشيار و گرد

فسونگر چو بر تيغ بالا رسيد * ز ديبا يكى پرّ بيرون كشيد

ز مجمر يكى آتشى برفروخت * به بالاى آن پرّ لختى بسوخت

چو پاسى ازان تيره شب درگذشت * تو گفتى چو آهن سياه ابر گشت

همانگه چو مرغ از هوا بنگريد * درخشيدن آتش تيز ديد

نشسته برش زال با درد و غم * ز پرواز مرغ اندر آمد دژم

بشد پيش با عود زال از فراز * ستودش فراوان و بردش نماز

بپيشش سه مجمر پر از بوى كرد * ز خون جگر بر دو رخ جوى كرد

به دو گفت سيمرغ شاها چه بود * كه آمد ازين سان نيازت بدود

چنين گفت كاين بد بدشمن رساد * كه بر من رسيد از بد بدنژاد

تن رستم شير دل خسته شد * ازان خستگى جان من بسته شد

كزان خستگى بيم جانست و بس * بران گونه خسته نديدست كس

همان رخش گويى كه بىجان شدست * ز پيكان تنش زار و پيچان شدست

بيامد برين كشور اسفنديار * نكوبد همى جز در كارزار

نجويد همى كشور و تاج و تخت * بر و بار خواهد همى با درخت

به دو گفت سيمرغ كاى پهلوان * مباش اندرين كار خسته روان

سزد گر نمايى به من رخش را * همان سرفراز جهان بخش را

كسى سوى رستم فرستاد زال * كه لختى بچاره بر افراز يال

بفرماى تا رخش را همچنان * بيارند پيش من اندر زمان

چو رستم بران تند بالا رسيد * همان مرغ روشن دل او را بديد

به دو گفت كاى ژنده پيل بلند * ز دست كه گشتى بدين سان نژند

چرا رزم جستى ز اسفنديار * چرا آتش افگندى اندر كنار

به دو گفت زال اى خداوند مهر * چو اكنون نمودى بما پاك چهر