شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٤٥

[ سگالش رستم با خويشان ]

همى گفت زارا دو گرد جوان * كه جانتان شد از كالبد با توان

چنين گفت پس با پشوتن كه خيز * برين كشتگان آب چندين مريز

كه سودى نبينم ز خون ريختن * نشايد بمرگ اندر آويختن

همه مرگ را ايم برنا و پير * برفتن خرد بادمان دستگير

بتابوت زرّين و در مهد ساج * فرستادشان زى خداوند تاج

پيامى فرستاد نزد پدر * كه آن شاخ راى تو آمد ببر

تو كشتى به آب اندر انداختى * ز رستم همى چاكرى ساختى

چو تابوت نوش آذر و مهر نوش * ببينى تو در آز چندين مكوش

بچرم اندر است گاو اسفنديار * ندانم چه راند به دو روزگار

نشست از بر تخت با سوك و درد * سخنهاى رستم همه ياد كرد

چنين گفت پس با پشوتن كه شير * بپيچد ز چنگال مرد دلير

برستم نگه كردم امروز من * بران برز بالاى آن پيل تن

ستايش گرفتم بيزدان پاك * كزويست امّيد و زو بيم و باك

كه پروردگار آن چنان آفريد * بران آفرين كو جهان آفريد

چنين كارها رفت بر دست او * كه درياى چين بود تا شست او

همى بر كشيدى ز دريا نهنگ * بدم در كشيدى ز هامون پلنگ

بران سان بخستم تنش را بتير * كه از خون او خاك شد آبگير

ز بالا پياده به پيمان برفت * سوى رود با گبر و شمشير تفت

بر آمد چنان خسته زان آبگير * سراسر تنش پر ز پيكان تير

بر آنم كه چون او بايوان رسد * روانش ز ايوان بكيوان رسد

و زان روى رستم بايوان رسيد * مر او را بران گونه دستان بديد

زواره فرامرز گريان شدند * ازان خستگيهاش بريان شدند

ز سر بر همى كند رودابه موى * بر آواز ايشان همى خست روى

زواره به زودى گشادش ميان * ازو بر كشيدند ببر بيان

هرانكس كه دانا بد از كشورش * نشستند يك سر همه بر درش

بفرمود تا رخش را پيش اوى * ببردند و هر كس كه بد چاره جوى

گرانمايه دستان همى كند موى * بران خستگيها بماليد روى

همى گفت من زنده با پير سر * بديدم بدين سان گرامى پسر

به دو گفت رستم كزين غم چه سود * كه اين ز آسمان بودنى كار بود

به پيش است كارى كه دشوارتر * وزو جان من پر ز تيمارتر

كه هر چند من بيش پوزش كنم * كه اين شير دل را فروزش كنم

نجويد همى جز همه ناخوشى * بگفتار و كردار و گردنكشى

رسيدم ز هر سو بگرد جهان * خبر يافتم ز آشكار و نهان

گرفتم كمربند ديو سپيد * زدم بر زمين همچو يك شاخ بيد

نتابم همى سر ز اسفنديار * ازان زور و آن بخشش كارزار

خدنگم ز سندان گذر يافتى * زبون داشتى گر سپر يافتى