شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٤٤

[ گريختن رستم به بالاى كوه ]

كه گر من ز پيكان اسفنديار * شبى را سر آرم بدين روزگار

چنان دانم اى زال كامروز من * ز مادر بزادم بدين انجمن

چو رفتى همى چارهء رخش ساز * من آيم كنون گر بمانم دراز

زواره ز پيش برادر برفت * دو ديده سوى رخش بنهاد تفت

بپستى همى بود اسفنديار * خروشيد كاى رستم نامدار

به بالا چنين چند باشى بپاى * كه خواهد بدن مر ترا رهنماى

كمان بفگن از دست و ببر بيان * برآهنج و بگشاى تيغ از ميان

پشيمان شو و دست را ده ببند * كزين پس تو از من نيابى گزند

بدين خستگى نزد شاهت برم * ز كردارها بىگناهت برم

و گر جنگ جويى تو اندرز كن * يكى را نگهبان اين مرز كن

گناهى كه كردى ز يزدان بخواه * سزد گر بپوزش ببخشد گناه

مگر دادگر باشدت رهنماى * چو بيرون شوى زين سپنجى سراى

چنين گفت رستم كه بيگاه شد * ز رزم و ز بد دست كوتاه شد

شب تيره هرگز كه جويد نبرد * تو اكنون بدين رامشى بازگرد

من اكنون چنين سوى ايوان شوم * بياسايم و يك زمان بغنوم

ببندم همه خستگيهاى خويش * بخوانم كسى را كه دارم بپيش

زواره فرامرز و دستان سام * كسى را ز خويشان كه دارند نام

بسازم كنون هرچ فرمان تست * همه راستى زير پيمان تست

به دو گفت رويين تن اسفنديار * كه اى برمنش پير ناسازگار

تو مردى بزرگى و زور آزماى * بسى چاره دانى و نيرنگ و راى

بديدم همه فرّ و زيب ترا * نخواهم كه بينم نشيب ترا

بجان امشبى دادمت زينهار * بايوان رسى كام كژّى مخار

سخن هرچ پذرفتى آن را بكن * ازين پس مپيماى با من سخن

به دو گفت رستم كه ايدون كنم * چو بر خستگيها بر افسون كنم

چو برگشت از رستم اسفنديار * نگه كرد تا چون رود نامدار

چو بگذشت مانند كشتى برود * همى داد تن را ز يزدان درود

همى گفت كاى داور داد و پاك * گر از خستگيها شوم من هلاك

كه خواهد ز گردنكشان كين من * كه گيرد دل و راه و آيين من

چو اسفنديار از پسش بنگريد * بران روى رودش به خشكى بديد

همى گفت كين را مخوانيد مرد * يكى ژنده پيلست با دار و برد

گذر كرد پر خستگيها بر آب * ازان زخم پيكان شده پر شتاب

شگفتى بمانده بد اسفنديار * همى گفت كاى داور كامگار

چنان آفريدى كه خود خواستى * زمان و زمين را بياراستى

بدانگه كه شد نامور باز جاى * پشوتن بيامد ز پرده سراى

ز نوش آذر گرد و ز مهرنوش * خروشيدنى بود با درد و جوش

سراپردهء شاه پر خاك بود * همه جامهء مهتران چاك بود

فرود آمد از باره اسفنديار * نهاد آن سر سركشان بر كنار