شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٤٢

[ كشته شدن پسران اسفنديار از دست زواره و فرامرز ]

زواره بفرمود كاندر نهيد * سران را ز خون بر سر افسر نهيد

زواره بيامد بپيش سپاه * دهاده بر آمد ز آوردگاه

بكشتند ز ايرانيان بىشمار * چو نوش آذر آن ديد بر ساخت كار

سمند سر افراز را بر نشست * بيامد يكى تيغ هندى بدست

يكى نامور بود الواى نام * سرافراز و اسپ افگن و شادكام

كجا نيزهء رستم او داشتى * پس پشت او هيچ نگذاشتى

چو از دور نوش آذر او را بديد * بزد دست و تيغ از ميان بر كشيد

يكى تيغ زد بر سر و گردنش * به دو نيمه شد پيل پيكر تنش

زواره برانگيخت اسپ نبرد * بتندى به نوش آذر آواز كرد

كه او را فگندى كنون پاى دار * چو الواى را من نخوانم سوار

زواره يكى نيزه زد بر برش * به خاك اندر آمد همانگه سرش

چو نوش آذر نامور كشته شد * سپه را همه روز برگشته شد

برادرش گريان و دل پر ز جوش * جوانى كه بد نام او مهرنوش

غمى شد دل مرد شمشير زن * برانگيخت آن بارهء پيل تن

برفت از ميان سپه پيش صف * ز درد جگر بر لب آورده كف

و زان سو فرامرز چون پيل مست * بيامد يكى تيغ هندى بدست

برآويخت با او همى مهرنوش * دو رويه ز لشكر بر آمد خروش

گرامى دو پرخاش جوى جوان * يكى شاهزاده دگر پهلوان

چو شيران جنگى بر آشوفتند * همى بر سر يكدگر كوفتند

در آوردگه تيز شد مهرنوش * نبودش همى با فرامرز توش

بزد تيغ بر گردن اسپ خويش * سر بادپاى اندر افگند پيش

فرامرز كردش پياده تباه * ز خون لعل شد خاك آوردگاه

چو بهمن برادرش را كشته ديد * زمين زير او چون گل آغشته ديد

بيامد دوان نزد اسفنديار * بجايى كه بود آتش كارزار

به دو گفت كاى نرّه شير ژيان * سپاهى بجنگ آمد از سگزيان

دو پور تو نوش آذر و مهرنوش * بخوارى بسگزى سپردند هوش

تو اندر نبردى و ما پر ز درد * جوانان و كى زادگان زير گرد

برين تخمه اين ننگ تا جاودان * بماند ز كردار نابخردان

دل مرد بيدارتر شد ز خشم * پر از تاب مغز و پر از آب چشم

برستم چنين گفت كاى بد نشان * چنين بود پيمان گردنكشان

تو گفتى كه لشكر نيارم بجنگ * ترا نيست آرايش نام و ننگ

ندارى ز من شرم و ز كردگار * نترسى كه پرسند روز شمار

ندانى كه مردان پيمان شكن * ستوده نباشد بر انجمن

دو سگزى دو پور مرا كشته‌اند * بران خيرگى باز برگشته‌اند

چو بشنيد رستم غمى گشت سخت * بلرزيد برسان شاخ درخت

بجان و سر شاه سوگند خورد * بخورشيد و شمشير و دشت نبرد

كه من جنگ هرگز نفرموده‌ام * كسى كين چنين كرد نستوده‌ام