شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٤٠

[ جنگ رستم با اسفنديار ]

به دو گفت رو لشكر آراى باش * بر كوههء ريگ بر پاى باش

بيامد زواره سپه گرد كرد * بميدان كار و بدشت نبرد

تهمتن همى رفت نيزه بدست * چو بيرون شد از جايگاه نشست

سپاهش برو خواندند آفرين * كه بىتو مباد اسپ و گوپال و زين

همى رفت رستم زواره پسش * كجا بود در پادشاهى كسش

بيامد چنان تا لب هيرمند * همه دل پر از باد و لب پر ز پند

سپه با برادر هم آنجا بماند * سوى لشكر شاه ايران براند

چنين گفت پس با زواره براز * كه مرديست اين بدرگ ديو ساز

بترسم كه با او نيارم زدن * ندانم كزين پس چه شايد بدن

تو اكنون سپه را هم ايدر بدار * شوم تا چه پيش آورد روزگار

اگر تند يابمش هم زان نشان * نخواهم ز زابلستان سركشان

بتنها تن خويش جويم نبرد * ز لشكر نخواهم كسى رنجه كرد

كسى باشد از بخت پيروز و شاد * كه باشد هميشه دلش پر ز داد

گذشت از لب رود و بالا گرفت * همى ماند از كار گيتى شگفت

خروشيد كاى فرّخ اسفنديار * هماوردت آمد بر آراى كار

چو بشنيد اسفنديار اين سخن * ازان شير پرخاش جوى كهن

بخنديد و گفت اينك آراستم * بدانگه كه از خواب برخاستم

بفرمود تا جوشن و خود اوى * همان تركش و نيزهء جنگجوى

ببردند و پوشيد روشن برش * نهاد آن كلاه كيى بر سرش

بفرمود تا زين بر اسپ سياه * نهادند و بردند نزديك شاه

چو جوشن بپوشيد پرخاش جوى * ز زور و ز شادى كه بود اندر اوى

نهاد آن بن نيزه را بر زمين * ز خاك سياه اندر آمد بزين

بسان پلنگى كه بر پشت گور * نشيند بر انگيزد از گور شور

سپه در شگفتى فرو ماندند * بران نامدار آفرين خواندند

همى شد چو نزد تهمتن رسيد * مر او را بران باره تنها بديد

پس از بارگى با پشوتن بگفت * كه ما را نبايد به دو يار و جفت

چو تنهاست ما نيز تنها شويم * ز پستى بران تند بالا شويم

بران گونه رفتند هر دو برزم * تو گفتى كه اندر جهان نيست بزم

چو نزديك گشتند پير و جوان * دو شير سر افراز و دو پهلوان

خروش آمد از بارهء هر دو مرد * تو گفتى بدرّيد دشت نبرد

چنين گفت رستم بآواز سخت * كه اى شاه شادان دل و نيك بخت

ازين گونه مستيز و بد را مكوش * سوى مردمى ياز و باز آر هوش

اگر جنگ خواهى و خون ريختن * برين گونه سختى بر آويختن

بگو تا سوار آورم زابلى * كه باشند با خنجر كابلى

برين رزمگه‌شان بجنگ آوريم * خود ايدر زمانى درنگ آوريم

بباشد بكام تو خون ريختن * ببينى تگاپوى و آويختن

چنين پاسخ آوردش اسفنديار * كه چندين چه گويى چنين نابكار