شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٣٩

[ جنگ رستم با اسفنديار ]

به دو گفت رستم كه اى مرد پير * سخنها برين گونه آسان مگير

به مردى مرا سال بسيار گشت * به دو نيك چندى بسر بر گذشت

رسيدم بديوان مازندران * برزم سواران هاماوران

همان رزم كاموس و خاقان چين * كه لرزان بدى زير ايشان زمين

اگر من گريزم ز اسفنديار * تو در سيستان كاخ و گلشن مدار

چو من ببر پوشم بروز نبرد * سر هور و ماه اندر آرم بگرد

ز خواهش كه گفتى بسى رانده‌ام * به دو دفتر كهترى خوانده‌ام

همى خوار گيرد سخنهاى من * بپيچد سر از دانش و راى من

گر او سر ز كيوان فرود آردى * روانش بر من درود آردى

ازو نيستى گنج و گوهر دريغ * نه برگستوان و نه گوپال و تيغ

سخن چند گفتم به چندين نشست * ز گفتار باد است ما را بدست

گر ايدونك فردا كند كارزار * دل از جان او هيچ رنجه مدار

نپيچم بآورد با او عنان * نه گوپال بيند نه زخم سنان

نبندم بآوردگه راه اوى * بنيرو نگيرم كمرگاه اوى

ز باره بآغوش بردارمش * بشاهى ز گشتاسپ بگذارمش

بيارم نشانم بر تخت ناز * ازان پس گشايم در گنج باز

چو مهمان من بوده باشد سه روز * چهارم چو از چرخ گيتى فروز

بيندازد آن چادر لاژورد * پديد آيد از جام ياقوت زرد

سبك باز با او ببندم كمر * و ز ايدر نهم سوى گشتاسپ سر

نشانمش بر نامور تخت عاج * نهم بر سرش بر دلافروز تاج

ببندم كمر پيش او بنده‌وار * نجويم جدايى ز اسفنديار

تو دانى كه من پيش تخت قباد * چه كردم به مردى تو دارى به ياد

بخنديد از گفت او زال زر * زمانى بجنبيد ز انديشه سر

به دو گفت زال اى پسر اين سخن * مگوى و جدا كن سرش را ز بن

كه ديوانگان اين سخن بشنوند * بدين خام گفتار تو نگروند

قبادى بجايى نشسته دژم * نه تخت و كلاه و نه گنج و درم

تو با شاه ايران برابر مكن * سپهدار با راى و گنج كهن

چو اسفنديارى كه فغفور چين * نويسد همى نام او بر نگين

تو گويى كه از باره بردارمش * ببر بر سوى خان زال آرمش

نگويد چنين مردم سالخورد * بگرد در ناسپاسى مگرد

بگفت اين و بنهاد سر بر زمين * همى خواند بر كردگار آفرين

همى گفت كاى داور كردگار * بگردان تو از ما بد روزگار

برين گونه تا خور بر آمد ز كوه * نيامد زبانش ز گفتن ستوه

چو شد روز رستم بپوشيد گبر * نگهبان تن كرد بر گبر ببر

كمندى بفتراك زين بر ببست * بران بارهء پيل پيكر نشست

بفرمود تا شد زواره برش * فراوان سخن راند از لشكرش