شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٣٦

[ بازگشتن رستم به ايوان خود ]

بداناى پيشى نگر تا چه گفت * بدانگه كه جان با خرد كرد جفت

كه پير فريبنده كانا بود * و گر چند پيروز و دانا بود

تو چندين همى بر من افسون كنى * كه تا چنبر از يال بيرون كنى

تو خواهى كه هر كس كه اين بشنود * بدين خوب گفتار تو بگرود

مرا پاك خوانند ناپاك راى * ترا مرد هشيار نيكى فزاى

بگويند كو با خرام و نويد * بيامد ورا كرد چندى اميد

سپهبد ز گفتار او سر بتافت * ازان پس كه جز جنگ كارى نيافت

همى خواهش او همه خوار داشت * زبانى پر از تلخ گفتار داشت

بدانى كه من سر ز فرمان شاه * نتابم نه از بهر تخت و كلاه

به دو يابم اندر جهان خوب و زشت * به دويست دوزخ به دو هم بهشت

ترا هرچ خوردى فزاينده باد * بدانديشگان را گزاينده باد

تو اكنون به خوبى بايوان بپوى * سخن هرچ ديدى بدستان بگوى

سليحت همه جنگ را ساز كن * ازين پس مپيماى با من سخن

پگاه آى در جنگ من چاره ساز * مكن زين سپس كار بر خود دراز

تو فردا ببينى بآوردگاه * كه گيتى شود پيش چشمت سياه

بدانى كه پيكار مردان مرد * چگونه بود روز ننگ و نبرد

به دو گفت رستم كه اى شير خوى * ترا گر چنين آمدست آرزوى

ترا بر تگ رخش مهمان كنم * سرت را بگوپال درمان كنم

تو در پهلوى خويش بشنيده‌اى * بگفتار ايشان بگرويده‌اى

كه تيغ دليران بر اسفنديار * بآوردگه بر نيايد به كار

ببينى تو فردا سنان مرا * همان گرد كرده عنان مرا

كه تا نيز با نامداران مرد * نجويى بآوردگه بر نبرد

لب مرد برنا پر از خنده شد * همى گوهر آن خنده را بنده شد

برستم چنين گفت كاى نامجوى * چرا تيز گشتى بدين گفت و گوى

چو فردا بيايى بدشت نبرد * ببينى تو آورد مردان مرد

نه من كوهم و زيرم اسپى چو كوه * يگانه يكى مردمم چون گروه

گر از گرز من باد يابد سرت * بگريد به درد جگر مادرت

و گر كشته آيى بآوردگاه * ببندمت بر زين برم نزد شاه

بدان تا دگر بنده با شهريار * نجويد بآوردگه كارزار

[ بازگشتن رستم به ايوان خود ]

[ بازگشتن رستم به ايوان خود ]

چو رستم بدر شد ز پرده سراى * زمانى همى بود بر در بپاى

بكرياس گفت اى سراى اميد * خنك روز كاندر تو بد جمّشيد

همايون بدى گاه كاوس كى * همان روز كىخسرو نيك پى

در فرّهى بر تو اكنون ببست * كه بر تخت تو ناسزايى نشست

شنيد اين سخنها يل اسفنديار * پياده بيامد بر نامدار

برستم چنين گفت كاى سرگراى * چرا تيز گشتى بپرده سراى

سزد گر برين بوم زابلستان * نهد دانشى نام غلغلستان