شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٧٣٥

[ مى خوردن رستم با اسفنديار ]

ببينى كه من در صف كارزار * چنانم چو با باده و ميگسار

چو از شهر زاول بايران شوم * بنزديك شاه و دليران شوم

هنر بيش بينى ز گفتار من * مجوى اندرين كار تيمار من

دل رستم از غم پر انديشه شد * جهان پيش او چون يكى بيشه شد

كه گر من دهم دست بند ورا * و گر سر فرازم گزند ورا

دو كارست هر دو بنفرين و بد * گزاينده رسمى نو آيين و بد

هم از بند او بد شود نام من * بد آيد ز گشتاسپ انجام من

بگرد جهان هرك راند سخن * نكوهيدن من نگردد كهن

كه رستم ز دست جوانى بخست * بزاول شد و دست او را ببست

همان نام من باز گردد بننگ * نماند ز من در جهان بوى و رنگ

و گر كشته آيد بدشت نبرد * شود نزد شاهان مرا روى زرد

كه او شهريارى جوان را بكشت * بدان كو سخن گفت با او درشت

برين بر پس از مرگ نفرين بود * همان نام من نيز بىدين بود

و گر من شوم كشته بر دست اوى * نماند بزاولستان رنگ و بوى

شكسته شود نام دستان سام * ز زابل نگيرد كسى نيز نام

و ليكن همى خوب گفتار من * ازين پس بگويند بر انجمن

چنين گفت پس با سرافراز مرد * كه انديشه روى مرا زرد كرد

كه چندين بگويى تو از كار بند * مرا بند و راى تو آيد گزند

مگر كاسمانى سخن ديگرست * كه چرخ روان از گمان برترست

همه پند ديوان پذيرى همى * ز دانش سخن برنگيرى همى

ترا سال برنامد از روزگار * ندانى فريب بد شهريار

تو يكتا دلى و نديده جهان * جهانبان بمرگ تو كوشد نهان

گر ايدونك گشتاسپ از روى بخت * نيابد همى سيرى از تاج و تخت

بگرد جهان بر دواند ترا * بهر سختيى پروراند ترا

به روى زمين يك سر انديشه كرد * خرد چون تبر هوش چون تيشه كرد

كه تا كيست اندر جهان نامدار * كجا سر نپيچاند از كارزار

كزان نامور بر تو آيد گزند * بماند به دو تاج و تخت بلند

كه شايد كه بر تاج نفرين كنيم * وزين داستان خاك بالين كنيم

همى جان من در نكوهش كنى * چرا دل نه اندر پژوهش كنى

بتن رنج كارى تو بر دست خويش * جز از بدگمانى نيايدت پيش

مكن شهريارا جوانى مكن * چنين بر بلا كامرانى مكن

دل ما مكن شهريارا نژند * مياور بجان خود و من گزند

ز يزدان و از روى من شرم دار * مخور بر تن خويشتن زينهار

ترا بىنيازيست از جنگ من * وزين كوشش و كردن آهنگ من

زمانه همى تاختت با سپاه * كه بر دست من گشت خواهى تباه

بماند بگيتى ز من نام بد * بگشتاسپ بادا سرانجام بد

چو بشنيد گردنكش اسفنديار * به دو گفت كاى رستم نامدار